Echoes from the Past

Vicious creatures, loyal and devoted to their master that is how you could describe the dog what suited Herr. Dobermann’s needs. Polizeilich Soldatenhund , Dobermannsche Hunde or Thüringen Pinscher’s is how they were called these days ( till 1899), were very dangerous when confronted with strangers.

I assume Herr. Dobermann never ever would have thought that the foundation of his breeding stock is now in 2019 in the hands of a Community what is so dived in regard of their future. Probably in the early days of becoming the Dobermann it would be also not all sunshine and roses. It was maybe never his intention to create a ‘purebred’ breed in the first place. It is remarkable that within 10 years this breed became registered.


A beautiful oil painting from a Dobermann made by an old master from the Taos New Mexico artist colony. Dirk Van Driest ( 1899-1989 )


These types of dogs created around 1880 through personal needs and with a certain purpose by Herr. Karl-Friedrich Louis Dobermann ( 1834-1894 ), was not rare. It was very common to create a type of dog what just was for personal desire. In my own Country the Netherlands we had a man called Leendert Saarloos ( 1884-1969 ) he created the European Wolfdog ( in 1969 called the Saarloos Wolfdog ). To go further who was this man and what was his drive to create such type of dog. There is so far I know no papers written by himself so more or less every information is mere hearsay. When Herr. Dobermann died the knowledge of his breeding stock is buried with him.


Dobermann's Hunde
This is the only photo from Herr. Dobermann together with his two friends. One was a employee from a watchtower and the other was a police officer.


Goswin Tischler ( 1859-1939 ) was the first breeder who registered his dogs official. He named his kennel “von Grönland”. One of his first Dobermann was Sieger Prinz Matzi. This male was no paragon and failed to carry through as be a sire, except from a local succes in and around Frankfurt. His name aswell his progency disappear from the records after 3 generations .

Otto Göller ( 1852-1922 ) was a breeder, judge and a very active cynologist, he bred hundreds of Dobermann. His kennel name was “von Thüringen”.

Last bust not least Philipp Gruenig author of the book The Dobermann Pinscher, History and Development of the Breed. He was a student of the Dobermann, judge and scientific breeder. Those all were man who were very much involved and had a influence in breeding for type, temperament and structure ! Otto Göller and Goswin Tischler both had much influence on the breed after the dead of Herr. Dobermann. There is on the worldwide internet plenty to read about the breed and it’s a study to find some realistic truths in it.

Shipping from America to Germany or the Netherlands wasn’t rare, it’s even very common these days. Nice to mention that the ‘American Dobermann ‘ was also from German heritage. The Dutch have shipped also many Dobermann to America and with very beneficial influence. As there was Prinz Favorit v. Koniningstad.

Shipping  four Dobermann from America to Germany. I guess the time period is around 1927-28 ?


The Dobermann wear many hats.

Companion, guard dog and vermin killer with hunting skills those elements I have personal experience as being abilities from nature. Everyone can and will experience different traits/abilities, in their individual Dobermann. The breed is called as the first and only personal protector as also a vermin killer. Very soon they were very appreciated for their specific traits what suits them excellent for police work, guardian and military/war dog. Selection is what can make the Dobermann a Dobermann and if there is less selection for some drives and temperament what is crucial for being a personal protector from nature you wil not archive it through nurture only.  They must have a potential, intelligence and intrinsic motivation ! It is therefore that we can see and experience so much variety in skills and abilities within the population as a whole. But also in the working lines area, not all pups in a litter have the potential for certain jobs. Also a variety in conformation like example the more slender sighthound/terrier types or the mastiff types. Some is a heritage from certain lines (original) and some is through cross breeding with molosser breeds. Cross breeding is to prefer in any breed but what some ‘breeders’ have try to create within the Dobermann breed, the latest decades, has nothing to do with breeding for a healthy future. Big, Bigger, Bigist is for own ego and to create something what isn’t fair towards the breed as a population and the individual dog in particular. It’s disrespectful for all those generations of breeders who were breeding with the best intentions to behold the quality and breed for better progress, year after year.

The looks don’t make the Dobermann !

As long money plays the dominant role for breeding the Dobermann there will be only so now and then a individual dog with authentic Dobermann traits and qualities.

The ones who can say that they live with a authentic Dobermann are rare………


Zucht und Sport
Ottmar Vogel a outspoken man, breeder, former judge, author and admire of a authentic Dobermann.


Prefer and support the describtion as described about the breed by Philipp Gruenig ; The Dobermann is by nature a protector, guardian and companion. If kept in a home and in intimate touch with people he will not require any special training to display his watchful, willing, obedient and brave character. What he describe further is interesting and can give some food for though. To quote further ; If the dog and his descendants are withdrawn from this environment they show a tendecy to the raginess and slenderness of the Greyhound. Their overflowing power then finds a outlet in viciousness and restlessness, especially in large cities and their intelligence seems to diminish in the same ratio. Fortunately their pristine virtues are only dormant and when restored to their natural environment  their original form and character are received in their descendants. Could this explain why many had have in the past experience a different temperament within thei Dobermann or population……….? The environment and setting is crucial for their nature and stress can show a other type of dog. I mention stress because that is a source what can makes a dog viciousness and unpredictable, because of fear. These above sharing from the book is less been studied during the breeds life although so far I’m aware of. I ask myself on the other hand how accurate are these above words because were now more than 80 years further in the future.

In relation to Schutzhund training I didn’t find any reccomodations from Philipp Gruening or Otto Göller. It is been outgrown with some other sport/tests as a big event and promoted as result for real working/protection qualities for the Dobermann. I still see these events as a breed suitability test, what was developed around 1900 for the German Shepherd. Sure it can be a great sport for men and Dobermann. The true value and abilities of any individual Dobermann you can only experience during everyday life. The reaction and act if there is a real threat will give more insight than a hundred hours of training on the field, although that is my personal opinion.


Furstenfeld 7
Herman Palmer a Dobermann breeder and very outspoken about the breed . His Fürstenfeld bloodline is been admired around the Globe.

Speaking about Schutzhund or ZTP test Herman Palmer so far I understand was not a supporter for these official elements in regard to get a pedigree. What doesn’t suggested his breeding stock had no potential because many of his Dobermann archive great results aswell Schutzhund titles. So we can assume that he knew how to breed and had a eye for temperament and type. The title of above post said: Must I at my 60st year starting with protection work for my dogs just for getting a Pedigree ?

Classifying the Dobermann.

I came across a older blogpost from Scottie Westfall were this subject has been described in. It’s in my opinion not such a strange thought were the breed belongs to because of influence from the founding stock they have also inherited different skills and abilities. And herding is one of them just as I mentioned earlier that my experience is more that from a hunter and vermin killer. There are also Dobermann who point and freeze. Sure we all want a personal protector but this needs a proper breeding plan generation after generation with knowledge for deseriable attitude and temperament aswell the whole range of different drives. But also this doesn’t give a guarantee that in every litter there is enough potential. From nature every Canine has all the ingredients, in a different amount and level,  from guardian, hunter, companion, protector etc.  J.P. Scott and John L. Fuller described it very well in their book Genetics and the Social Behavior of the Dog, ‘is that many breeds have a wider range of adaptability than is ordinarily recognized, and that the scope of adaptability may be much narrower in some breeds than others.”They believed, a rule, that breeds showed combinations of special characteristics that allowed them to perform in a specific fashion, among them a proclivity in the retrievers and bird dogs to accept “inhibitory training.” But the degree to which any of those traits were inherited varied greatly, even with inbreeding. Still it’s through selection we have created all those hundreds of different breeds and labeled them.

Dobermann from 1915

Dobermann and sheperd
I’ll do believe we see with this herdsman a Dobermann.


The Vanishing Race.

How much vitality is there within the breed to survive and to recognize still these individual’s with potential for preservation. Many breeds are not healthier, more vital or fit for function after the years from registration. It almost seems to me that it is through registration and the closed studbooks the majority has becoming a pale shadow from foundation stock and origin. Modern dogs or better say breeds with their own unique skills and abilities are so rare. During the Victorian time breeding for looks had have enormous impact in relation to health, longevity and functionality.

The Dobermann a medium size and athletic dog. Form for a working breed refers to locomotion,agility, strength and bite.


Be their keeper through awareness and cooperation.

Everyone who say to love the breed has potential to do better.

Potential by doing them right !




History of the Dobermann by Simon Rietveld.

The Doberman Pinscher, History and Development of the breed by Philipp Gruenig.

Dog’s Best Friend by Mark Derr.





The Effect of Stress on Genes.


With reference to my former blog The AfriCanis a genetic savour for our ‘purebred’ breeds. This blog will also be concerned about the future well-being of the Dobermann. It explained even more why a landrace as the AfriCanis could be such a healthy option for a cross breeding project. The effects from stress ( unhealthy-chronic) and the consequences for well-being also for the long term is underestimated. 

Excess stress changes your Dobermann genes and it can and will influence the individual aswell their offsprings. It’s even possible that certain genes are on generation after generation untill  environment changes turn it off. Many animal studies, for example with mice (increased levels of white blood cells), has proven that stress can change genes. To expand further on this point stress has a influence on the brain development, mental well-being and can become a ‘trigger’ to express and developing genetic diseases. Many traits derive more from the female than the male, especially fearfulness. It has a genetic predisposition and deepen in the firts hours and weeks after birth. This said the influence, learning behavior, from the mother after birth plays also a crucial role how the little ones further develop.

christmas pups
The breeding female must be fully mature, sound and well balanced to produce and nurture her little ones.


The two main subjects I relate to the Dobermann breed are DCM and unsound/nervous temperament. From the beginning of wording it seems that those two are so intertwinded in the breed. Being a student from the breed for just seven years it is a common theme through the many books I have read and the even more conversations with breeders and owners. Temperament is a close to my heart subject and for me as a owner the first important thing in relation to my dogs. A dog with a unsound and nervous behavior isn’t a Happy Dog ! What if stress can be a ‘trigger’ ( in some cases ) to develope DCM in the individual ? This is a controversial thought and in my opinion not been studied. Epigenetics is also a study in relation to diseases in our breeds what still be in its infancy.

Let me be clear, of course I’m aware that DCM is the most complex and prevelance inherited disease in the breed. It is mentioned in many studies to be a familial disease to be inherited autosomal as an dominant trait. What is so curious why some get it and others not, regardless test results or fortaste from bloodlines. This is also the reason why you can ask yourself if there is something we overlooked or not consider it as a serious possibility.

Stress reduction is a element I implement in everyday life with my dogs because I believe that it is beneficial for overall health. This said they must be able to deal with stress during a certain period and degree. From nature they must have a quick recovery and be under threshold. In this matter selection and so genes play a very important role how our breed express itself. I’ll try to share and explain some of my believes in relation to stress, genes and the influence in relation to the Dobermann’s well-being. 

A foundation ( breeding stock ) can only be sound and healthy if we are aware of the whole package and what contribute to it. The Dobermann Community wear many hats in the matter of taking care of this breeding philosophy. The look does not make the Dobermann ! Some days ago I read a comment at a Facebook group in relation to this topic, it ‘triggered’  me and was glad that someone else shared more or less the same thought. Unfortunately the comment got less response from members of the group. It was worth the thought and sharing to get a much broader insight about the biological system and development. The documentairy In Utero, released in 2016, made me think why the process and experience from conception to birth including life in the womb, could not be also relevant for other mammals. The Canine as a species and our labeled ‘purebred’ breeds included, as the Dobermann.

der dobermann pfinscher
2019 time for new insights !


The inbred figures from the Dobermann is alarming, there is nothing to breed away from. Unsound temperament, genetic diseases, the lack of  working mentality, lack of (high)preydrive, bidabillity and intelligence is a common fact. It all has a influence at their imunne system so they are obviously sensitive for environmental stress ( because of inbreeding ). Genetic variability is the essence for maintaining an organism’s vitality and fitness ( can accomplished through cross breeding ). Without it stress can also become a ‘trigger’ to develop a genetic disease as for example DCM.  Environmental stress is used across variety fields of biology.

My main focus in relation to environmental stress ( biologicaol pathway ) starts in the  beginning of a breeding process. The female and her mating partner they both must be healthy and sound in temperament. I don’t have to go through all the important matters because they must be common knowledge. What is misunderstood is the fact that the female must accept the male in a natural way, if not this can have influence at the whole further process. Just let them alone in all comfort and you will see ( or not ) natural behavior what is common as a forplay behavior, before starting with the mating. It isn’t necessary to push or support them by a stud dog handler/mating assistent, healthy and sound dogs don’t need human assistance. Believe there are some seriously mental or physical problems if they can not mate by themself. Better not breed such a combination at all. Rape is a criminal act also in dog breeding , it is very stressful for the female. A other point is the fact that if a unsound and nervous female is pregnant her mental well-being is for sure from influence to the unborn/s. The concentration of stress hormones in amniotic fluid and fetal metabolism rises. It is been proven through studies in humans that brain development can come under pressure because of stress from the mother. This must be the same in the Canine species although that is my thought. If this same female has given birth and not is capable to deal with motherhood you can imagine that the little ones are developing also unstable and are not in harmony. This is very common in the Dogdom world and I have experience these situations by many breeders. New puppy owners including myself can be suprised why their so called ‘ Tabula Rasa’s ‘ show some behavior as for example, being fearful or restless. It isn’t also rare that breeding with such unstable dogs is a normal fact. It happends over and over again with result unstable dogs from nature. This is what I would call the chicken and egg situation. The outcome is the same poor temperament, by stress and inherited through genes. Generation after generation and the only solution to stop this process is to get rid of those breeding dogs, by not use them further. The Dobermann breed is a interesting study in this matter. 

Dobermann and girl
Life with your Dobermann must be Fun and Joyfull.

The Dobermann is so far I have experience a sensitive breed in the relationship with his/her owner. I mean this in a positive way and they show much affection and are in their best element to be around the family. Not reading them well or push them into something they can’t deal with or have no intrinsic motivation for, is not wise. Too often stress is the result of human actions that works against the nature of the Dobermann. At the long term it can have a consequence for more than only the relationship.

Through cross breeding you can and will dilute many problems what is so ‘fixed’ in the breed. The Dobermann Community is responsible to do what all is in their power to move the process on. That is why I think that a landrace as the AfriCanis could be so beneficial for overall health, fitness and vitality.  They have proper natural behavior and are not complicated in their language and activities. Too many ‘purebred’ breeds are so stuck by the way they were selecting for and it has been damaged their nature for being just a dog at the first place. A Dobermann is and must be a dog first, by doing also DOGGY THINGS, many don’t have these normal and natural traits in them, they are so aloof or the opposite to reactive. Any dog must get enough quality time to be mentaly well and to excel in their job or sportive activity.

Breeding Better for the Future is also about awareness of the consequences from unhealthy-chronic stress in our Dobermann. Not even mentioned the stress many owners experience because of the emotional impact it can have by owning a breed what is so unhealthy.

Living with and loving the breed must not be overruled by stress or stressfull situations!








The AfriCanis a genetic saviour for our ‘pure’ breeds.



‘Teams’ like this one are often encountered in the rural area. Source of this photo is the book, The Story of the African Dog


The overall health of the Dobermann is in a very poor state. Their level of genetically inherited diseases is so high that their future preservation is at risk. Everyone who is truly involved in the breed becomes aware of it, sooner or later. As stated by the late Dr. George Padgetts, author of the book ‘Control of Canine Genetic Diseases’, ‘if we want to make any impact in controlling genetic disease in dogs, we must agree that an ethical approach is based on fairness, openness and honesty. While traditions are important to us and should remain important, they should be changed if they conflict with the exercise of our ethics as a dog breeders’.

Some dog breeders make the change and are fully aware that the purebred breeds are struggeling with hereditary diseases and all kinds of physical health and personality problems. Johan and Edith Gallant are one of those breeders. They have been actively involved in national and international canine matters since 1975. Their breed was for 35 years the Giant Schnauzer and in 1978 the book The World of Schnauzers was published. Participation ranged from exhibiting at shows, obedience and working trails, dedicated breeding their Schnauzers, judging ( IPO/show) and training dogs. As from 1994, during travels through the Southern African hinterland, and in their quest for the essence of the dog, they discovered the humble and rural life of the native African dogs. They realized that all those years, as ill-informed bystanders, they had looked at these dogs with contempt. The western worship for the ‘pure’ breeds of dogs had veiled their vision. They soon were faced with the fact that these rural dogs represent an ancient  land race. They are certainly not ‘improved’ or streamlined into fashionable homogeneity. But their behavior is so intense and uniform, their physical prowess and health condition so remarkable that they inspired the authors to engage in an in depth research. This research resulted in 2008 to publish the book, SOS DOG The Purebred Dog Hobby Re-Examined. It analyze and demonstrate where theirself  and many other dog fanciers have failed to see the needs of the dog as a species.  ” Both authors put ‘the dog’ central and in all honesty and objectivity explore what they try to contribute and where they have succeeded but also where they came short. This might finally be an eye opener for others “.  A highly recommended read for all who love man’s best friend. 

As they also decribe in the book, SOS DOG The Purebred Dog Hobby Re-Examined, time has come to consider where and to what extent modern dogdom went wrong and to make provisions for genuine improvement. No longer do we have excuses to hide behind. We simply have to come to our senses and admit that artificial and aesthetically modeling of dogs through trial and error breeding may increase the numbers but not necessarily improve body and mind. The value of genetic fitness and the amount of variation that goes with it needs to be reconsidered. In relation to the breed Dobermann it’s about time that like-minded people make a management plan for their future and truly reconsider about which step to be taken. Brings me back to the title and reason for this blog.


The AfriCanis, Africa-Dog, a umbrella name for all Southern Africa native dogs. Over the centuries they have been shaped by Africa for Africa. It is a landrace and the result of natural selection and physical and mental adaptation to various African ecological niches. It has not been “bred” or “selected” for appearance. Nature made it to fit the conditions of Africa. In traditional southern African philosophy, the most important requirement for a dog is to be “wise “……….The Gallant’s have studied, lived and bred the AfriCanis for more than 20 years and in 2002 the book, The Story of the African Dog was published. As Edith Gallant shares with me that there is so much to tell about their amazing natural instinct. Their  proper dog behaviour what is becoming within many domesticated and inbred ‘purebreds’ so rare. It’s my personal experience from 30 years living, studying and talk for hours with many people who being specialist in their own field regards dogdom. As Edith mentioned further all their senses are so well developed and they have a intense body language. They are real natural dogs with such a valuable contribution also for our ‘purebreds’ although that was my firts thought after reading the book. Johan describes it very well in chapter seven, Conserving the Africanis as end conclusion. The AfriCanis is valuable not only as a natural breed in its own right, but because it is my conviction that within the foreseeable future, many pure-bred dog breeds will require a genetic ‘refresher input’ if they are to survive. Only the ancient, naturally established land races will be able to provide these undiluted ‘first dog’ genes ( page 107 ).

The author Johan Gallant with if I’m correct Tamboti. Photo : Paul Weinberg and is shared from the book, The Story of the African Dog.

Both books are good reads and highly reccomended, they are available also as Kindle E-books.


Being a doglover and owner of a Boxer and Dobermann I’m always eager to learn and try to educate myself through reading books, follow courses and just by asking and sharing questions and thoughts. The Dobermann has my main interest for 7 years and I’m aware of their status quo and truly believe in the fact that they need a genetic ‘new input’ to survive. In the AfriCanis I see also a great potential.  I was so inspired after reading the books from the Gallant’s that I contact Edith Gallant and shared some questions also in relation to the Dobermann. I was also very curious if there would be someone from the Dobermann Community ( SA ) who had in the past or maybe recently consider to use the AfriCanis to cross with the Dobermann. I was thrilled and appreciate it so much that Edith take the time to share with me some of her thoughts, experience and answered my questions. I can share that there was not a single person who would consider to use the AfriCanis into their future breeding plan. It was Edith herself who shared her thought about this in the past with a Dobermann breeder, to improve the health of the breed. It was unthinkable and the AfriCanis is viewed as a European Mongrel by many of the white population and ‘purebred’ breeders in SA. So far no SA breeder would think about cross breeding  to AfriCanis ( they are also available in black and tand and red ). I think it’s such a missed opportunity ! 

Still I want to share through this blog about the AfriCanis, The AfriCanis Society of Southern Africa ( what was founded in 1998) and Johan and Edith Gallant, with the hope that it brings awareness, the thought of new opportunities and more insight about this beautiful African Dog. I have shared my thoughts and believe about the AfriCanis in relation to the Dobermann of course with Edith Gallant. Also that I was intend to share some information through writing a blog and contact some people.  I’m thankful that she has give me her permission to share text and some photos from both books. 


The natural charisma and loving nature of the AfriCanis is hard to resist. Photo from the book, The Story of the African Dog.

It’s time that human society and modern cynology realize that Canis familiaris is a single species. If it comes in different forms and shapes, it is because it had to adapt over the ages to various ecological niches or, more recently, human interference intentionally bred it to often euphemistic standards. The Gallant’s mentioned in their book that they experience that these dogs that are the result of natural environmental adaption within a social human context can stand up to any comparison with what modern cynotechny has produced and revered since introduction in 1873. 

Be inspired ………….and feel free to share thoughts or contact me.



SOS Dog The Purebred Dog Hobby Re-Examined

The Story of the African Dog

The AfriCanis Society of Southern Africa





























Be Their Keeper also in 2019 !

Dobermann Pedigrees
Don’t let it all get lost !


It still seems that in 2019 it isn’t possible to create a great amount of like-minded people who realy take the time and effort to make a plan for the Future………..Not only through social media but through meetings as for example a seminar about the Dobermann Future. A seminar with a broard diversity of outspoken speakers who are specialist all in their own field. You can only visit such a event if something is been organized but I guess there isn’t a soul in the whole world who has given this a thought. While traveling all around the Globe to visit for example shows, IDC events is no problem. On the other hand all that time, energy and money could also be spend in far more ethical issues and Better Breeding is one of them. There comes a time that traveling for shows or IDC events is history because there is nothing to travel with……….there will be no Dobermann to show off in what event at all. In my opinion all that traveling is not beneficial for any Canine it’s more a human activity.

As a owner your voice is last heard and you can mainly sit, wait and pray if there comes a turning point for better. Of course you can decide not to buy a pup, look for a rescue Dobermann or just stop with the breed. The minority with the best intentions come off second best but it’s always far better than to follow  the herd and be a hypocrite. As years goes by my hope and believe for a real difference in the Matter of Breeding in regard to the Dobermann and it’s health are almost gone because “purity of the blood” seems still a soul saving concept. The Victorian mentality still has a influence and is a believe what is hard to get rid of.


a one women-dog
The Dobermann can be a fine one-women dog !

What will bring 2019 for the Breed and the new initiatives……

It reminds me many times  of a Rat Race to see how groups, projects and some individuals express themself, it is if they like to reinvent the wheel. Through all these initiatives it’s a study to seperate the wheat from the chaff and oh lord if you participate with the ‘wrong’ project or group, you get the opposite side against you…….It’s even worse than Kindergarten. Doberdom and social media a ingrediënt for a hostile vibe, never a dull moment that is for sure.

Does it suit the breed ? Less will ask this question !  The fact is they still drop dead like flies.  If you read and believe the emotional and heartbreaking post what is  been shared  almost daily on the different DCM Dobermann Groups on facebook. New groups are popping up like mushrooms, the one is even more transparant than the other……? Naming and Shaming is a approach from all-time but I don’t know if this is the path what will help the breed for better at the end. I also don’t think that again and again new lectures given by different cardiologist will bring a other new insight or instant solution.  The results and advices from the past are very clear and outspoken. Not only from cardiologist also from professor’s in genetics and biology. To quote a line from my email corresponding with dr. Jeffrey Schoenebeck from the University of Edinburgh: that there can be conditions that are close to “fixation” . There is nothing to breed away from. End. This can be so true for the Dobermann breed although that is my consideration. Not even mentioned their genetic diversity what is so less, the whole population is so close related. I have visited last year different lectures and seminars what was for me as a owner very valuable. The wise words from  professor Jan van Hooff a Dutch biologist and the Dutch Ir. Ed. J. Gubbels, population genetics, resonate still so clear in my head. Why are these man not invited to give a lecture about their field, it is so educative. I guess they will share many points what breeders and board members of a Kennel Club or assocation not want to hear.

 The Course I followed online in april 2018, Managing Genetics for the Future lectured by instructor C. Beauchat from The Institute of Canine Biology, was for me very educative. By Ed. Gubbels.


dobermann for work and family
The Dobermann a protector, worker and a trustworthy companion  !

Nostalgic portraits and reads has given me mainly the best describtion of the breed, it’s temperament in the context of it’s purpose of wording. The Dobermann I’ll prefer, I recognize through conformation and attitude. I have the feeling that the breed is misunderstood by many breeders and owners, aswell in the past as present days. The consequence of not reading properly a dog’s language, selecting for undesirable traits and only focus on conformation has been catastrophic. The lack of sound working temperament and a balanced nervous system from nature is rare. The Dobermann is a family member, companion, personal protector and guardian all in one. It’s a dog what is in it’s element if he /she can be around the family and not be in a outside kennel or inside in a crate. How can you be a protector if you not freely room around your family or handler ? Only to show off some skills on a trainings field or showring isn’t what suits the breed Spirit……although that is my thought. It’s a brave dog but they are also sensitive and need affection and love.

A Dobermann just wants to be close by the ones he love, be thankful for this !

No breed, or type of  bloodline is soul saving or unique only by it’s persona. It can be come their downfall and there will be no turning back. Of course re-creation is a option it’s been done in the past also with some other breeds. Within the breed Dobermann I have the believe there are still options left, there is enough knowledge in a broard spectrum and it’s not necessary to reinvent the wheel. DCM is the main challange because there would be no line free. The breed needs also genetic diversity and that is a topic what gives many breeders and owners the tickles. Higly I reccomend the books from Mark Derr, Michael Brandow and Edith and Johan Gallant. They describe so well and transparant about the Canine species and our breeds who we say we admire and love so much. With the lost of breeds you loose also some important genetic material what is so valuable for the Canine species as a whole and for biodiversity. This point only had to be a wake up call for doing better and be a best Friend of the Breed !

Looking forward how the community around the Globe act in 2019 in favour of the breed, it’s health and well being.

I hope they will surprise themself and with this also the breed. 










Reactie van een Dobermann en Boxerliefhebber.

Gunther & Zena


Geachte Raad van Beheer,

Als zijnde consument, ruim dertig jaar, en liefhebber van de rashond kan ik niet voorbij gaan aan het feit dat vele van ons geliefde rassen behoefte hebben, met betrekking tot welzijn ,welbevinden en een gezond voortbestaan, aan een grondige evaluatie. Uw benoemt het in de woorden van een tweejaarlijks klanttevredenheidsonderzoek vanuit de fokkers. Zie hierin een mooi initiatief maar ben ook van mening dat hierbij de consument, die afnemer is, een recht van spreken heeft. Ik deel gedeeltelijk uw mening waarin het betreft dat het pittige tijden zijn maar deze komen voornamelijk voor rekening van de rashond. De rashond is ten alle tijden afhankelijk hoe wij als rashondenliefhebbers en fokkers met daaromheen de maatschappij en industrie handel en wandel drijven.

Niets in het leven is zaligmakend en ook een raszuivere stamboomhond niet dit gezegd hebbende is het zeker een plicht en onze taak te voorkomen dat negativisme en daarbij praktijken die verre van kundigheid en respect betuigen niet te accepteren en hierin daadkrachtig te handelen. Lezend door de geschiedenis van vele rassen is het boeiend en fascinerend te zien wat men heeft bereikt maar ook te herkennen en erkennen de manco’s die dit met zich mee hebben gebracht. Deze manco’s wil ik belichten in mijn schrijven als rashondenliefhebber en eigenaar van vele rashonden met stamboom. Want ook daarin is een plicht weggelegd dat wij als rashondenliefhebber en rashondenfokker ons zelf een spiegel voorhouden. Dat kan betekenen dat door evaluatie of klanttevredenheidsonderzoek naar voren kan komen dat oude gedachte of fokmethodes niet meer afdoende zijn of zelfs gedeeltelijk een bijdrage leveren aan een ongezonde populatie.

Persoonlijk heb ik  de afgelopen 30 jaar ervaren maar ook door studie dat vele rassen het zeer moeilijk hebben en hun bestaansrecht niet zeker is gesteld. Dit beeld behoort tot al wat leeft, een soort kan door vele oorzaken verdwijnen. In het geval van onze honden zal de soort op zich nooit verloren gaan , dat is positief. Geen gegeven is dit voor de typen die wij rassen noemen en het wel of niet bezitten van een stamboom speelt soms nauwelijks een rol. Het kan juist een keerzijde hebben en deze kan verkregen worden door een bepaalde ras populatie op zijn genetische diversiteit en erfelijke aangelegenheden te onderzoeken. Kom ik bij het ras wat ik graag onder uw aandacht wil brengen, de Dobermann.

and men created a new breed
Karl Friedrich Louis Dobermann ( 1834-94 ), heeft de eerste stappen gezet in het ras Dobermann.

De Dobermann nog een zeer jong ras maar bevindt zich nu al in zeer zwaar weer en om zijn toekomst word gevreesd. Persoonlijk ben ik pas 6 jaar eigenaar en gepassioneerd liefhebber van het ras, zijn geschiedenis en respecteer zijn functie van wording. Als je ergens liefde voor hebt dan is verdieping door middel van studie al heel gauw een ontwikkeling die zorgt dat je meer inzicht gaat krijgen. Vanuit inzicht komt ook compassie en betrokkenheid om het ras te dienen zoals zij ook ons gediend hebben en nog steeds doen. Ik ben zeer ontsteld geraakt door wat ik gelezen ( in de voorhanden zijnde publicaties ) heb en vernomen vanuit  oud fokkers , eigenaren, trainers, dierenartsen, genetici, keurmeesters in binnen- en buitenland over het ras en zijn gevecht voornamelijk tegen DCM. 

DCM, kanker en gebrek aan een werkmentaliteit, zijn de meest besproken onderwerpen wereldwijd met betrekking tot het ras. De Dobermann is drastisch in populatie gedaald en meen dat de cijfers dit ook aantonen. Verontrust ben ik de afgelopen jaren ook geworden over het rentmeesterschap van de Nederlandse fokkers, eigenaren en u als overkoepelend verantwoordelijk orgaan, tegenover het ras.

Deze verontrusting heb ik trachten om te zetten in bewijsmateriaal of de vele verschrikkelijke en trieste berichten een kern van waarheid bevatten. Heb moeten constateren dat niet alleen een grote mate van verontrusting gegrond is maar ook dat er urgentie vereist is. Om kort door de bocht met u te zijn, het ras is zeer aan elkander verwant ( inteeltcijfer ligt zeer hoog ), tot heden is er maar 1 stamvader ( NEFF 1893 ) via DNA geconstateerd. Dit betekent concreet dat er binnen de huidige populatie geen voldoende diversiteit te vinden is. Gemiddelde leeftijd is tussen 5-6-7 jaar, steeds meer pups en zeer jonge honden overlijden aan DCM, ( vallen dood neer ) geen enkele lijn in de wereld is DCM vrij. Het advies vanuit genetici om met reuen te fokken van een leeftijd van ongeveer 7 jaar, is bijna niet realiseerbaar. Genetische diversiteit is zeer laag. Langleven is in het algemeen dus laag en maakt dat selectie voor een bepaalde combinatie altijd risicovol is en niets met een zekerheid kan worden uitgesloten. Of dit allemaal nog niet genoeg is bestaat er een lange lijst met genetische afwijkingen en ziekten zowel mentaal als fysiek. 

De afgelopen jaren zijn mijn bronnen de volgende geweest, dr. G. Wess LMU in München waar meer dan 10 jaar een Dobermann studie gaande is, dr. Ottmar Distl Hannover. Participatie, afgeven van DNA,  bij twee afzonderlijke genetische diversiteitprojecten waaronder US DAVIS Veterinary Genetics Laboratory en de Dobermann Diversity Project via EMBARK. Artikelen vanuit The Institute of Canine Biology. Het bestuderen van de bschikbare database Dobermann Genealogy vanuit Denemarken. De dagelijkse meldingen op de beschikbare DCM groepen alleen al maken dat de moed je in de schoenen zakt. Dit is een klein voorbeeld waaruit op te maken valt dat er een heus probleem binnen de populatie gaande is.

Een aantal bronnen zal ik met u delen, wellicht zijn deze al bij u bekend, om een inzicht en daarbij een gevoel te krijgen hoe betrokkenen zich soms geen raad meer weten.




Bovenstaande beelden spreken voor zich en ondanks dit dan zich in Duitsland afspeelt maakt het niet dat het in ons eigen land niet gaande is. De jaren verstrijken en de situatie word alleen maar dramatischer.

Onderstaand laatste artikel ( eind 2017 ) geeft aan dat men al uitgaat van honden die nu geboren worden een gemiddelde leeftijd behalen van 5 jaar. In 2030 wordt gesuggereerd dat het ras zelfs niet meer zou bestaan !

Toekomst is en blijft altijd onvoorspelbaar en hangt af van de weg die wij willen inslaan om het ras te behoeden van een ondergang. Heb begrepen dat tijdens een ledenvergadering van de D.V.I.N er overeengekomen is dat transparantie met betrekking tot DCM de voorkeur geniet.

Is het fokken en verbeteren van de Dobermann überhaupt mogelijk zonder transparantie ?


Dobermann Timeline
Tijd zal leren of doormiddel van samenwerking en een bewust fokbeleid het ras een toekomst heeft.



Hieraan wordt de laatste jaren veel gerefereerd in relatie tot gezondheid en het verbeteren van onze rassen. De consequentie van het gebrek hieraan is alom bekend en vandaar ook de noodzakelijke outcross projecten van een aantal Nederlandse rassen. Dit is inspirerend om te mogen volgen en maakt des al niet te meer duidelijk van het belang met betrekking tot voorbehoud. Mede door het volgen van de lezingen, Kennis Tour, is dat voor mij nog eens benadrukt. Moet hierbij wel vermelden dat rashondenliefhebbers en fokkers van de Dobermann niet tot nauwelijks waren vertegenwoordigd bij de lezingen van dr. ir. Pieter Oliehoek, Marjoleine Roosendaal en drs. Mark Dirven. Deze laatste gaf een aantal uitgesproken adviezen in relatie tot DCM en de Dobermann.

Stamboomhond waarom ?

Deze vraag speelde een bewust in mijn hoofd af en zorgde uiteindelijk  tot het aanschaffen van een herplaatser, Dobermann teefje, vorig jaar rond deze tijd. Het was niet belangrijk dat dit teefje niet in het bezit was van een stamboom. Daarbij was voor ons haar leeftijd van 6 jaar ook zeker een pluspunt. Uit de DNA resultaten van USDAVIS bleek dat zij aangemerkt werd als een raszuiver vertegenwoordiger van het ras. In het verleden altijd stamboomhonden gehad en daarbij ook vaak de manco’s. Waarmee ik niet wil zeggen dat rassen zonder stamboom beter, gezonder of een langer leven hebben. Wellicht als u zich de tijd en moeite gunt om grondig de status quo van de Dobermann bestudeerd. Begrijpt u misschien mijn keus van vorig jaar.

Ik hoop van harte dat wat ik beschreven heb en gedeeld op enige vorm door de Raad van Beheer ontkracht zou kunnen worden. Geeft mij hoop en zou een mooi cadeau zijn, zo voor de feestdagen, voor een ieder die het ras een warm hart toedraagt.


Met vriendelijke groet,

Daniëlle Termijn






Raszuiverheid, geen garantie voor een gezonde toekomst.

De rek is eruit bij velen door ons mensen zo ‘geliefde rassen ‘. De houdbaarheidsdatum van raszuiverheid is niet onbeperkt en de signalen die daarop duidelijk wijzen zijn te lang genegeerd.

In alles is een begin maar ook een eind , het baart mij grote zorgen om te zien en te ervaren al velen jaren hoe wij onze trouwste en dienstbare kameraad de hond zo in de kou laten staan. Ruim dertig jaar mag ik samenleven met honden en tracht ik mij iedere dag weer te verdiepen en verder te ontwikkelen. In deze dertig jaar heb ik zelf mogen ervaren maar ook in mij omgeving gezien en gelezen via publicaties dat vele rashonden drastisch achteruit zijn gegaan qua gezondheid op zowel mentaal gebied als fysiek. Vele rassen zijn door selectie zover weg van hun oorsprong van wording dat je ze in het straatbeeld niet meer herkend als zijnde eervolle en trotse vertegenwoordigers van hun ras. Zwakke aftreksels die verre weg nog voor enige functie geschikt zijn of  überhaupt nog hond kunnen zijn, zijn meer regel dan uitzondering. Waarbij een andere vraag gesteld zou kunnen worden of de ras naam gegeven van herkomst/creatie nog wel correspondeert. Ondanks dat de ontwikkeling op grote schaal niet stilstaat ook niet binnen de gebieden waarin wij onze rassen zouden kunnen verbeteren, staan wij hierin als soort stil. Het is nog steeds normaal om oude gedachten, theorieën en fokmodellen te hanteren om zo het gedachtengoed voortbestaan te behouden. Genetische diversiteit is alom vertegenwoordigd in alles wat leeft en enige vorm van bestaansrecht wil hebben, zie ook onze soort.

Dobermann Timeline
Extremen in type heeft een consequentie

Eerlijkheidshalve wil ik aangeven dat het voortbestaan zeker gewaarborgd is maar het recht bevindt zich hiervan niet binnen onze gesloten populaties van rashonden, het is de soort die niet verloren zal gaan.  De vele typen honden die wij,  gelabeld hebben als rassen, doormiddel van selectie op eigenschappen en daaraan gekoppeld een diversiteit aan uiterlijkheden die gaan verloren. Wat hierbij tevens ook verloren gaat is het genetisch materiaal wat voor het geheel van de soort van belang is. Wat eenmaal verloren is binnen het genetische materiaal is onomkeerbaar.  Een beperk bewustzijn en inzicht te samen met een korte termijn gedachte brengt als consequentie met zich mee dat het fokken van vele rassen heden ten dage een heuse uitdaging is en velen fokkers overgaan op andere rassen. Dit omdat hun huidige zo ‘geliefde ras’  zo ongezond is dat er geen lijn meer is waaruit valt te verbeteren. Hoe krom is dit en hoeveel liefde had men dan voor het vorige ras, geeft mij stof tot nadenken. Uiteraard zit alles veel complexer in elkaar en vele fokkers fokken onder de vlag van een rasvereniging en binnen deze clubs staan maar al te vaak de neuzen ook niet dezelfde kant op. Als wij toch een ding zouden moeten hebben geleerd van onze trouwe kameraad dan is het samenwerken en niet alleen alleen voor eigen parochie.

Als eigenaar en bewonderaar van de hond en daarbinnen zijn vele typen die wij herkennen als rassen, is wegkijken of negeren geen optie. Puttend uit mijn ervaringen met mijn Boxers en Dobermann kon ik niet anders dan mij intensief te gaan verdiepen in de geschiedenis van de hond van het alle begin in wording, waar het nog een wolf was. In een studie van ruim 6 jaar tracht ik te begrijpen hoe het mogelijk is dat de huidige gezondheidsstatus van het nog zeer jonge ras Dobermann tot een gegeven is geworden dat zijn bestaansrecht zeer in gevaar is. Zal hier later op terugkomen. Door het volgen van seminars het participeren in genetische diversiteit projecten in Amerika, het bestuderen van stambomen in de daarvoor beschikbare databases, contacten leggen met genetici ook buiten ons land, het volgen van outcross projecten en eigen initiatieven van fokkers om het roer om te gooien, vele boeken te lezen waarin duidelijk wordt dat op vele fronten het fokken vaak niets meer heeft te maken met een liefde voor een ras waarin welbevinden en welzijn voorop zou moeten staan. Wat voorop staat is de persoon die zich liefhebber, fokker en deskundige noemt. Bewust en onbewust word er in het algemeen zo voorbij gegaan aan ethische waarden en al gauw is hiermee een ‘nieuw normaal’ geboren. De eerste keer dat ik deze documentaire zag zal ik niet gauw vergeten. Maar heeft het een golf van vernieuwing en verbetering gebracht, meen toch van niet. Want in 2018 is het nog steeds nodig om zaken aan het licht te brengen zoals deze documentaire.

Wat is de reden om de waarschuwingen en adviezen van als daar zijn en/of waren, Dr. Hellmuth Wachtel, Ir. Ed Gubbels, Carel Canta, Mark Derr, Michael Brandow, Jeffrey Bragg , Dr. Jeffrey Schoenebeck,  Ir. Pieter Oliehoek en nog vele anderen, niet serieus te nemen ? Genetische diversiteit is een belangrijk goed en vele problemen ontstaan vanuit een gebrek aan diversiteit. Het gesloten stamboeksystem draagt zeker bij aan de problematiek en het gebrek aan genetisch materiaal. Men is trots op raszuiverheid en denkt dat hiermee gezondheid, langleven en mentaal welzijn in gewaarborgd is. 

Stapje voor stapje is er een kentering gaande maar zeer beperkt en in eigen land alleen voor rassen die van eigen bodem zijn. Uiteraard zijn deze stappen nodig en is het inspirerend om deze ontwikkelingen te mogen volgen. Zeker met betrekking tot de Saarloos Wolfhond is het een grote verdienste van de AVLS dat zij en haar leden zo hard hebben gestreden voor het voorbehoud. Met grote interesse volg ik dit proces via ook de Facebook groepen met betrekking tot outcross.

Mede door de  rubriek RAADAR XL van Onze Hond over het Fairfok-programma waarin dierenartsen aan het woord komen en eens zijn dat bewustwording traag verloopt, is de reden voor dit schrijven. Het woord traag geeft mij onrust want er is juist snelheid geboden want voor velen rassen is het al vijf voor twaalf geweest. Ben ook zeer benieuwd hoe men tegenover de diversen klimaat rapporten van o.a. het WNF 2018 kijkt in relatie tot de industrie die om onze honden heen is gecreëerd. Het nodigt uit om op volwassen en intelligente wijze het systeem of gedachte rondom deze hele industrie onder het licht te houden.  Het roer zou op dit vlak ook om moeten, gezien de klimaatrapporten voor een duurzamer leven.  Alleen al de industrie met betrekking tot onze honden en daarbij de consequenties voor het milieu en de schaarste, die wij steeds meer gaan ondervinden, maakt dat snelheid geboden is. Maar voorzie dat dit onderwerp nog lang niet op de agenda staat bij de organisaties die daarin het voortouw zouden kunnen nemen.

Als eigenaar en liefhebber van de hond, waarin de laatste 6 jaar mijn aandacht voornamelijk op het ras Dobermann is gericht, neig ik vaak om mijn bezorgdheid en betrokkenheid te delen. Te delen met partijen die hierin meer zouden kunnen betekenen zoals de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit die ik een brandbrief in 2017 heb verstuurd. Helaas wordt er alleen verwezen naar artikel 3.4 en om contact te nemen met de desbetreffende rasvereniging. Deze verwijst weer naar Duitsland herkomst van het ras en zo word de bal heen en weer gekaatst. Al eerder in mijn verhaal heb ik dit ras even aangehaald en het is zo triest om te moeten constateren dat het ras zeer bedreigd word in zijn  voortbestaan. Wat mij al een lange tijd zeer verbaast dat in Nederland je openlijk zo weinig hoort en/of leest dat het zo ernstig gesteld is. Ik heb vele oud fokkers gesproken, eigenaren en door persoonlijk te participeren in twee projecten in Amerika  en daarbij lezingen te volgen is mij de noodzaak meer dan duidelijk. Er is geen lijn DCM vrij, de gemiddelde leeftijd is rond de 5-6-7 jaar, te vaak zijn zelfs pups nu al het slachtoffer. Het klinkt misschien ongelofelijk maar de Dobers vallen als bosjes neer. Door een aantal publicaties en documentaires die ik met u deel is dit meer helder te krijgen.




Bovenstaande video’s zouden al voor een plan van aanpak hebben moeten zorgen, wereldwijd wel te verstaan.

The Institute  of Canine Biology heeft al diversen alarmerende cijfers en artikelen geschreven en zeer wijd verspreid via social media ook is er vanuit dit Instituut geopperd om samen te werken en een plan van aanpak ,waarin outcross  ook toebehoort , te realiseren. Tot heden blijft het in zijn algemeenheid stil en gelooft nog steeds dat vanuit de huidige populatie en met behulp van een genetisch diversiteit project de oplossing te halen valt. Nederland speelt in heel dit verhaal geen noemenswaardige tot geen rol in.

Resultaten van USDAVIS zijn ook zeer duidelijk.

Mij geeft het onrust en vind het zeer onverantwoordelijk en niet eerlijk om zo lang zonder een duidelijk plan van aanpak maar door te blijven fokken met een ras wat eigenlijk te doden is opgeschreven. Hoe is dit toch mogelijk……….

Toch heb ik de afgelopen week twee zeer inspirerende maar tevens ook heel accuraat en uitgesproken artikelen gelezen. Het lijkt of de tijd rijp is en dat er een andere wind gaat waaien maar voor sommige zal het te laat zijn. Ik was persoonlijk zeer getroffen door deze twee vrouwen die zo’n mooi stuk met betrekking tot het welzijn van onze honden op papier hebben weten te zetten. Het was zeer emotioneel om te lezen en ik vond dat ik zeker  een ervan meer dan het delen waard was.

The Great Divide…that wasn’t, is geschreven en gepubliceerd door Ms Maria Ghinala

Tevens deel ik met u ook een ander mooi schrijven, ook in het Engels maar dat behoeft geen struikelblok te zijn.

Come talk to me was gepubliceerd via Facebook en is van Alexandra Gav een Amerikaanse Boxer fokker.

Come talk to me




















Zena’s 7th Birthday

The magical number 7, the average age of the Dobermann Breed is between 5 and 7 years if I did understand the many articles and studies correct.  I have read the last 6 years so much in relation to this noble breed and the more I’ve read the more questions arise.

Zena our beloved rescue girl.


I’m aware of the consequences of owning a Dobermann and be realistic enough to not become theatrical if sad things will happen. We just live our life and enjoy the time together we have no certainties………


Relax and comfort but always alert for some interesting matters ( vermin for example ).


Every owner does what he or she thinks has a value or could work beneficial for health, longevity and just a Happy Dog Life. We prefer to feed Raw Meat, vegetable, herb, fish and some supplemenst. No vaccinations, no flea or tick products and try to balance between activities and rest ( stressreducation) . We give enough room to let her be herself and don’t push anything but we have our boundaries in a correct way.

We have Zena almost 1 year and she was used to be almost always outside and to be a guard dog. She has no pedigree, not neutered, had only 1 puppy vaccination and had less visits to a vet. She is from Poland and is a free thinking dog with some Dobermann traits. She gives me the feeling of a more older type from the past and has less new type Dobermann influences. Could be her benefit, time will tell.


Just being Zena , wednesday 26 september 2018.



Happy Birthday Dear Zena, we are glad to have met you and believe you are also pleased with us. Very quick after your arrival you came upstairs and sleep with us under the blankets if it was always be like this. You are the first dog who does this and we let it, you are one of the family. If sleeping with us is what you prefer and it feels safe it is just fine with us.

So please sleep with us for many many years…………..