The AfriCanis a genetic saviour for our ‘pure’ breeds.



‘Teams’ like this one are often encountered in the rural area. Source of this photo is the book, The Story of the African Dog


The overall health of the Dobermann is in a very poor state. Their level of genetically inherited diseases is so high that their future preservation is at risk. Everyone who is truly involved in the breed becomes aware of it, sooner or later. As stated by the late Dr. George Padgetts, author of the book ‘Control of Canine Genetic Diseases’, ‘if we want to make any impact in controlling genetic disease in dogs, we must agree that an ethical approach is based on fairness, openness and honesty. While traditions are important to us and should remain important, they should be changed if they conflict with the exercise of our ethics as a dog breeders’.

Some dog breeders make the change and are fully aware that the purebred breeds are struggeling with hereditary diseases and all kinds of physical health and personality problems. Johan and Edith Gallant are one of those breeders. They have been actively involved in national and international canine matters since 1975. Their breed was for 35 years the Giant Schnauzer and in 1978 the book The World of Schnauzers was published. Participation ranged from exhibiting at shows, obedience and working trails, dedicated breeding their Schnauzers, judging ( IPO/show) and training dogs. As from 1994, during travels through the Southern African hinterland, and in their quest for the essence of the dog, they discovered the humble and rural life of the native African dogs. They realized that all those years, as ill-informed bystanders, they had looked at these dogs with contempt. The western worship for the ‘pure’ breeds of dogs had veiled their vision. They soon were faced with the fact that these rural dogs represent an ancient  land race. They are certainly not ‘improved’ or streamlined into fashionable homogeneity. But their behavior is so intense and uniform, their physical prowess and health condition so remarkable that they inspired the authors to engage in an in depth research. This research resulted in 2008 to publish the book, SOS DOG The Purebred Dog Hobby Re-Examined. It analyze and demonstrate where theirself  and many other dog fanciers have failed to see the needs of the dog as a species.  ” Both authors put ‘the dog’ central and in all honesty and objectivity explore what they try to contribute and where they have succeeded but also where they came short. This might finally be an eye opener for others “.  A highly recommended read for all who love man’s best friend. 

As they also decribe in the book, SOS DOG The Purebred Dog Hobby Re-Examined, time has come to consider where and to what extent modern dogdom went wrong and to make provisions for genuine improvement. No longer do we have excuses to hide behind. We simply have to come to our senses and admit that artificial and aesthetically modeling of dogs through trial and error breeding may increase the numbers but not necessarily improve body and mind. The value of genetic fitness and the amount of variation that goes with it needs to be reconsidered. In relation to the breed Dobermann it’s about time that like-minded people make a management plan for their future and truly reconsider about which step to be taken. Brings me back to the title and reason for this blog.


The AfriCanis, Africa-Dog, a umbrella name for all Southern Africa native dogs. Over the centuries they have been shaped by Africa for Africa. It is a landrace and the result of natural selection and physical and mental adaptation to various African ecological niches. It has not been “bred” or “selected” for appearance. Nature made it to fit the conditions of Africa. In traditional southern African philosophy, the most important requirement for a dog is to be “wise “……….The Gallant’s have studied, lived and bred the AfriCanis for more than 20 years and in 2002 the book, The Story of the African Dog was published. As Edith Gallant shares with me that there is so much to tell about their amazing natural instinct. Their  proper dog behaviour what is becoming within many domesticated and inbred ‘purebreds’ so rare. It’s my personal experience from 30 years living, studying and talk for hours with many people who being specialist in their own field regards dogdom. As Edith mentioned further all their senses are so well developed and they have a intense body language. They are real natural dogs with such a valuable contribution also for our ‘purebreds’ although that was my firts thought after reading the book. Johan describes it very well in chapter seven, Conserving the Africanis as end conclusion. The AfriCanis is valuable not only as a natural breed in its own right, but because it is my conviction that within the foreseeable future, many pure-bred dog breeds will require a genetic ‘refresher input’ if they are to survive. Only the ancient, naturally established land races will be able to provide these undiluted ‘first dog’ genes ( page 107 ).

The author Johan Gallant with if I’m correct Tamboti. Photo : Paul Weinberg and is shared from the book, The Story of the African Dog.

Both books are good reads and highly reccomended, they are available also as Kindle E-books.


Being a doglover and owner of a Boxer and Dobermann I’m always eager to learn and try to educate myself through reading books, follow courses and just by asking and sharing questions and thoughts. The Dobermann has my main interest for 7 years and I’m aware of their status quo and truly believe in the fact that they need a genetic ‘new input’ to survive. In the AfriCanis I see also a great potential.  I was so inspired after reading the books from the Gallant’s that I contact Edith Gallant and shared some questions also in relation to the Dobermann. I was also very curious if there would be someone from the Dobermann Community ( SA ) who had in the past or maybe recently consider to use the AfriCanis to cross with the Dobermann. I was thrilled and appreciate it so much that Edith take the time to share with me some of her thoughts, experience and answered my questions. I can share that there was not a single person who would consider to use the AfriCanis into their future breeding plan. It was Edith herself who shared her thought about this in the past with a Dobermann breeder, to improve the health of the breed. It was unthinkable and the AfriCanis is viewed as a European Mongrel by many of the white population and ‘purebred’ breeders in SA. So far no SA breeder would think about cross breeding  to AfriCanis ( they are also available in black and tand and red ). I think it’s such a missed opportunity ! 

Still I want to share through this blog about the AfriCanis, The AfriCanis Society of Southern Africa ( what was founded in 1998) and Johan and Edith Gallant, with the hope that it brings awareness, the thought of new opportunities and more insight about this beautiful African Dog. I have shared my thoughts and believe about the AfriCanis in relation to the Dobermann of course with Edith Gallant. Also that I was intend to share some information through writing a blog and contact some people.  I’m thankful that she has give me her permission to share text and some photos from both books. 


The natural charisma and loving nature of the AfriCanis is hard to resist. Photo from the book, The Story of the African Dog.

It’s time that human society and modern cynology realize that Canis familiaris is a single species. If it comes in different forms and shapes, it is because it had to adapt over the ages to various ecological niches or, more recently, human interference intentionally bred it to often euphemistic standards. The Gallant’s mentioned in their book that they experience that these dogs that are the result of natural environmental adaption within a social human context can stand up to any comparison with what modern cynotechny has produced and revered since introduction in 1873. 

Be inspired ………….



SOS Dog The Purebred Dog Hobby Re-Examined

The Story of the African Dog

The AfriCanis Society of Southern Africa






























Be Their Keeper also in 2019 !

Dobermann Pedigrees
Don’t let it all get lost !


It still seems that in 2019 it isn’t possible to create a great amount of like-minded people who realy take the time and effort to make a plan for the Future………..Not only through social media but through meetings as for example a seminar about the Dobermann Future. A seminar with a broard diversity of outspoken speakers who are specialist all in their own field. You can only visit such a event if something is been organized but I guess there isn’t a soul in the whole world who has given this a thought. While traveling all around the Globe to visit for example shows, IDC events is no problem. On the other hand all that time, energy and money could also be spend in far more ethical issues and Better Breeding is one of them. There comes a time that traveling for shows or IDC events is history because there is nothing to travel with……….there will be no Dobermann to show off in what event at all. In my opinion all that traveling is not beneficial for any Canine it’s more a human activity.

As a owner your voice is last heard and you can mainly sit, wait and pray if there comes a turning point for better. Of course you can decide not to buy a pup, look for a rescue Dobermann or just stop with the breed. The minority with the best intentions come off second best but it’s always far better than to follow  the herd and be a hypocrite. As years goes by my hope and believe for a real difference in the Matter of Breeding in regard to the Dobermann and it’s health are almost gone because “purity of the blood” seems still a soul saving concept. The Victorian mentality still has a influence and is a believe what is hard to get rid of.


a one women-dog
The Dobermann can be a fine one-women dog !

What will bring 2019 for the Breed and the new initiatives……

It reminds me many times  of a Rat Race to see how groups, projects and some individuals express themself, it is if they like to reinvent the wheel. Through all these initiatives it’s a study to seperate the wheat from the chaff and oh lord if you participate with the ‘wrong’ project or group, you get the opposite side against you…….It’s even worse than Kindergarten. Doberdom and social media a ingrediënt for a hostile vibe, never a dull moment that is for sure.

Does it suit the breed ? Less will ask this question !  The fact is they still drop dead like flies.  If you read and believe the emotional and heartbreaking post what is  been shared  almost daily on the different DCM Dobermann Groups on facebook. New groups are popping up like mushrooms, the one is even more transparant than the other……? Naming and Shaming is a approach from all-time but I don’t know if this is the path what will help the breed for better at the end. I also don’t think that again and again new lectures given by different cardiologist will bring a other new insight or instant solution.  The results and advices from the past are very clear and outspoken. Not only from cardiologist also from professor’s in genetics and biology. To quote a line from my email corresponding with dr. Jeffrey Schoenebeck from the University of Edinburgh: that there can be conditions that are close to “fixation” . There is nothing to breed away from. End. This can be so true for the Dobermann breed although that is my consideration. Not even mentioned their genetic diversity what is so less, the whole population is so close related. I have visited last year different lectures and seminars what was for me as a owner very valuable. The wise words from  professor Jan van Hooff a Dutch biologist and the Dutch Ir. Ed. J. Gubbels, population genetics, resonate still so clear in my head. Why are these man not invited to give a lecture about their field, it is so educative. I guess they will share many points what breeders and board members of a Kennel Club or assocation not want to hear.

 The Course I followed online in april 2018, Managing Genetics for the Future lectured by instructor C. Beauchat from The Institute of Canine Biology, was for me very educative. By Ed. Gubbels.


dobermann for work and family
The Dobermann a protector, worker and a trustworthy companion  !

Nostalgic portraits and reads has given me mainly the best describtion of the breed, it’s temperament in the context of it’s purpose of wording. The Dobermann I’ll prefer, I recognize through conformation and attitude. I have the feeling that the breed is misunderstood by many breeders and owners, aswell in the past as present days. The consequence of not reading properly a dog’s language, selecting for undesirable traits and only focus on conformation has been catastrophic. The lack of sound working temperament and a balanced nervous system from nature is rare. The Dobermann is a family member, companion, personal protector and guardian all in one. It’s a dog what is in it’s element if he /she can be around the family and not be in a outside kennel or inside in a crate. How can you be a protector if you not freely room around your family or handler ? Only to show off some skills on a trainings field or showring isn’t what suits the breed Spirit……although that is my thought. It’s a brave dog but they are also sensitive and need affection and love.

A Dobermann just wants to be close by the ones he love, be thankful for this !

No breed, or type of  bloodline is soul saving or unique only by it’s persona. It can be come their downfall and there will be no turning back. Of course re-creation is a option it’s been done in the past also with some other breeds. Within the breed Dobermann I have the believe there are still options left, there is enough knowledge in a broard spectrum and it’s not necessary to reinvent the wheel. DCM is the main challange because there would be no line free. The breed needs also genetic diversity and that is a topic what gives many breeders and owners the tickles. Higly I reccomend the books from Mark Derr, Michael Brandow and Edith and Johan Gallant. They describe so well and transparant about the Canine species and our breeds who we say we admire and love so much. With the lost of breeds you loose also some important genetic material what is so valuable for the Canine species as a whole and for biodiversity. This point only had to be a wake up call for doing better and be a best Friend of the Breed !

Looking forward how the community around the Globe act in 2019 in favour of the breed, it’s health and well being.

I hope they will surprise themself and with this also the breed. 










Reactie van een Dobermann en Boxerliefhebber.

Gunther & Zena


Geachte Raad van Beheer,

Als zijnde consument, ruim dertig jaar, en liefhebber van de rashond kan ik niet voorbij gaan aan het feit dat vele van ons geliefde rassen behoefte hebben, met betrekking tot welzijn ,welbevinden en een gezond voortbestaan, aan een grondige evaluatie. Uw benoemt het in de woorden van een tweejaarlijks klanttevredenheidsonderzoek vanuit de fokkers. Zie hierin een mooi initiatief maar ben ook van mening dat hierbij de consument, die afnemer is, een recht van spreken heeft. Ik deel gedeeltelijk uw mening waarin het betreft dat het pittige tijden zijn maar deze komen voornamelijk voor rekening van de rashond. De rashond is ten alle tijden afhankelijk hoe wij als rashondenliefhebbers en fokkers met daaromheen de maatschappij en industrie handel en wandel drijven.

Niets in het leven is zaligmakend en ook een raszuivere stamboomhond niet dit gezegd hebbende is het zeker een plicht en onze taak te voorkomen dat negativisme en daarbij praktijken die verre van kundigheid en respect betuigen niet te accepteren en hierin daadkrachtig te handelen. Lezend door de geschiedenis van vele rassen is het boeiend en fascinerend te zien wat men heeft bereikt maar ook te herkennen en erkennen de manco’s die dit met zich mee hebben gebracht. Deze manco’s wil ik belichten in mijn schrijven als rashondenliefhebber en eigenaar van vele rashonden met stamboom. Want ook daarin is een plicht weggelegd dat wij als rashondenliefhebber en rashondenfokker ons zelf een spiegel voorhouden. Dat kan betekenen dat door evaluatie of klanttevredenheidsonderzoek naar voren kan komen dat oude gedachte of fokmethodes niet meer afdoende zijn of zelfs gedeeltelijk een bijdrage leveren aan een ongezonde populatie.

Persoonlijk heb ik  de afgelopen 30 jaar ervaren maar ook door studie dat vele rassen het zeer moeilijk hebben en hun bestaansrecht niet zeker is gesteld. Dit beeld behoort tot al wat leeft, een soort kan door vele oorzaken verdwijnen. In het geval van onze honden zal de soort op zich nooit verloren gaan , dat is positief. Geen gegeven is dit voor de typen die wij rassen noemen en het wel of niet bezitten van een stamboom speelt soms nauwelijks een rol. Het kan juist een keerzijde hebben en deze kan verkregen worden door een bepaalde ras populatie op zijn genetische diversiteit en erfelijke aangelegenheden te onderzoeken. Kom ik bij het ras wat ik graag onder uw aandacht wil brengen, de Dobermann.

and men created a new breed
Karl Friedrich Louis Dobermann ( 1834-94 ), heeft de eerste stappen gezet in het ras Dobermann.

De Dobermann nog een zeer jong ras maar bevindt zich nu al in zeer zwaar weer en om zijn toekomst word gevreesd. Persoonlijk ben ik pas 6 jaar eigenaar en gepassioneerd liefhebber van het ras, zijn geschiedenis en respecteer zijn functie van wording. Als je ergens liefde voor hebt dan is verdieping door middel van studie al heel gauw een ontwikkeling die zorgt dat je meer inzicht gaat krijgen. Vanuit inzicht komt ook compassie en betrokkenheid om het ras te dienen zoals zij ook ons gediend hebben en nog steeds doen. Ik ben zeer ontsteld geraakt door wat ik gelezen ( in de voorhanden zijnde publicaties ) heb en vernomen vanuit  oud fokkers , eigenaren, trainers, dierenartsen, genetici, keurmeesters in binnen- en buitenland over het ras en zijn gevecht voornamelijk tegen DCM. 

DCM, kanker en gebrek aan een werkmentaliteit, zijn de meest besproken onderwerpen wereldwijd met betrekking tot het ras. De Dobermann is drastisch in populatie gedaald en meen dat de cijfers dit ook aantonen. Verontrust ben ik de afgelopen jaren ook geworden over het rentmeesterschap van de Nederlandse fokkers, eigenaren en u als overkoepelend verantwoordelijk orgaan, tegenover het ras.

Deze verontrusting heb ik trachten om te zetten in bewijsmateriaal of de vele verschrikkelijke en trieste berichten een kern van waarheid bevatten. Heb moeten constateren dat niet alleen een grote mate van verontrusting gegrond is maar ook dat er urgentie vereist is. Om kort door de bocht met u te zijn, het ras is zeer aan elkander verwant ( inteeltcijfer ligt zeer hoog ), tot heden is er maar 1 stamvader ( NEFF 1893 ) via DNA geconstateerd. Dit betekent concreet dat er binnen de huidige populatie geen voldoende diversiteit te vinden is. Gemiddelde leeftijd is tussen 5-6-7 jaar, steeds meer pups en zeer jonge honden overlijden aan DCM, ( vallen dood neer ) geen enkele lijn in de wereld is DCM vrij. Het advies vanuit genetici om met reuen te fokken van een leeftijd van ongeveer 7 jaar, is bijna niet realiseerbaar. Genetische diversiteit is zeer laag. Langleven is in het algemeen dus laag en maakt dat selectie voor een bepaalde combinatie altijd risicovol is en niets met een zekerheid kan worden uitgesloten. Of dit allemaal nog niet genoeg is bestaat er een lange lijst met genetische afwijkingen en ziekten zowel mentaal als fysiek. 

De afgelopen jaren zijn mijn bronnen de volgende geweest, dr. G. Wess LMU in München waar meer dan 10 jaar een Dobermann studie gaande is, dr. Ottmar Distl Hannover. Participatie, afgeven van DNA,  bij twee afzonderlijke genetische diversiteitprojecten waaronder US DAVIS Veterinary Genetics Laboratory en de Dobermann Diversity Project via EMBARK. Artikelen vanuit The Institute of Canine Biology. Het bestuderen van de bschikbare database Dobermann Genealogy vanuit Denemarken. De dagelijkse meldingen op de beschikbare DCM groepen alleen al maken dat de moed je in de schoenen zakt. Dit is een klein voorbeeld waaruit op te maken valt dat er een heus probleem binnen de populatie gaande is.

Een aantal bronnen zal ik met u delen, wellicht zijn deze al bij u bekend, om een inzicht en daarbij een gevoel te krijgen hoe betrokkenen zich soms geen raad meer weten.




Bovenstaande beelden spreken voor zich en ondanks dit dan zich in Duitsland afspeelt maakt het niet dat het in ons eigen land niet gaande is. De jaren verstrijken en de situatie word alleen maar dramatischer.

Onderstaand laatste artikel ( eind 2017 ) geeft aan dat men al uitgaat van honden die nu geboren worden een gemiddelde leeftijd behalen van 5 jaar. In 2030 wordt gesuggereerd dat het ras zelfs niet meer zou bestaan !

Toekomst is en blijft altijd onvoorspelbaar en hangt af van de weg die wij willen inslaan om het ras te behoeden van een ondergang. Heb begrepen dat tijdens een ledenvergadering van de D.V.I.N er overeengekomen is dat transparantie met betrekking tot DCM de voorkeur geniet.

Is het fokken en verbeteren van de Dobermann überhaupt mogelijk zonder transparantie ?


Dobermann Timeline
Tijd zal leren of doormiddel van samenwerking en een bewust fokbeleid het ras een toekomst heeft.



Hieraan wordt de laatste jaren veel gerefereerd in relatie tot gezondheid en het verbeteren van onze rassen. De consequentie van het gebrek hieraan is alom bekend en vandaar ook de noodzakelijke outcross projecten van een aantal Nederlandse rassen. Dit is inspirerend om te mogen volgen en maakt des al niet te meer duidelijk van het belang met betrekking tot voorbehoud. Mede door het volgen van de lezingen, Kennis Tour, is dat voor mij nog eens benadrukt. Moet hierbij wel vermelden dat rashondenliefhebbers en fokkers van de Dobermann niet tot nauwelijks waren vertegenwoordigd bij de lezingen van dr. ir. Pieter Oliehoek, Marjoleine Roosendaal en drs. Mark Dirven. Deze laatste gaf een aantal uitgesproken adviezen in relatie tot DCM en de Dobermann.

Stamboomhond waarom ?

Deze vraag speelde een bewust in mijn hoofd af en zorgde uiteindelijk  tot het aanschaffen van een herplaatser, Dobermann teefje, vorig jaar rond deze tijd. Het was niet belangrijk dat dit teefje niet in het bezit was van een stamboom. Daarbij was voor ons haar leeftijd van 6 jaar ook zeker een pluspunt. Uit de DNA resultaten van USDAVIS bleek dat zij aangemerkt werd als een raszuiver vertegenwoordiger van het ras. In het verleden altijd stamboomhonden gehad en daarbij ook vaak de manco’s. Waarmee ik niet wil zeggen dat rassen zonder stamboom beter, gezonder of een langer leven hebben. Wellicht als u zich de tijd en moeite gunt om grondig de status quo van de Dobermann bestudeerd. Begrijpt u misschien mijn keus van vorig jaar.

Ik hoop van harte dat wat ik beschreven heb en gedeeld op enige vorm door de Raad van Beheer ontkracht zou kunnen worden. Geeft mij hoop en zou een mooi cadeau zijn, zo voor de feestdagen, voor een ieder die het ras een warm hart toedraagt.


Met vriendelijke groet,

Daniëlle Termijn






Raszuiverheid, geen garantie voor een gezonde toekomst.

De rek is eruit bij velen door ons mensen zo ‘geliefde rassen ‘. De houdbaarheidsdatum van raszuiverheid is niet onbeperkt en de signalen die daarop duidelijk wijzen zijn te lang genegeerd.

In alles is een begin maar ook een eind , het baart mij grote zorgen om te zien en te ervaren al velen jaren hoe wij onze trouwste en dienstbare kameraad de hond zo in de kou laten staan. Ruim dertig jaar mag ik samenleven met honden en tracht ik mij iedere dag weer te verdiepen en verder te ontwikkelen. In deze dertig jaar heb ik zelf mogen ervaren maar ook in mij omgeving gezien en gelezen via publicaties dat vele rashonden drastisch achteruit zijn gegaan qua gezondheid op zowel mentaal gebied als fysiek. Vele rassen zijn door selectie zover weg van hun oorsprong van wording dat je ze in het straatbeeld niet meer herkend als zijnde eervolle en trotse vertegenwoordigers van hun ras. Zwakke aftreksels die verre weg nog voor enige functie geschikt zijn of  überhaupt nog hond kunnen zijn, zijn meer regel dan uitzondering. Waarbij een andere vraag gesteld zou kunnen worden of de ras naam gegeven van herkomst/creatie nog wel correspondeert. Ondanks dat de ontwikkeling op grote schaal niet stilstaat ook niet binnen de gebieden waarin wij onze rassen zouden kunnen verbeteren, staan wij hierin als soort stil. Het is nog steeds normaal om oude gedachten, theorieën en fokmodellen te hanteren om zo het gedachtengoed voortbestaan te behouden. Genetische diversiteit is alom vertegenwoordigd in alles wat leeft en enige vorm van bestaansrecht wil hebben, zie ook onze soort.

Dobermann Timeline
Extremen in type heeft een consequentie

Eerlijkheidshalve wil ik aangeven dat het voortbestaan zeker gewaarborgd is maar het recht bevindt zich hiervan niet binnen onze gesloten populaties van rashonden, het is de soort die niet verloren zal gaan.  De vele typen honden die wij,  gelabeld hebben als rassen, doormiddel van selectie op eigenschappen en daaraan gekoppeld een diversiteit aan uiterlijkheden die gaan verloren. Wat hierbij tevens ook verloren gaat is het genetisch materiaal wat voor het geheel van de soort van belang is. Wat eenmaal verloren is binnen het genetische materiaal is onomkeerbaar.  Een beperk bewustzijn en inzicht te samen met een korte termijn gedachte brengt als consequentie met zich mee dat het fokken van vele rassen heden ten dage een heuse uitdaging is en velen fokkers overgaan op andere rassen. Dit omdat hun huidige zo ‘geliefde ras’  zo ongezond is dat er geen lijn meer is waaruit valt te verbeteren. Hoe krom is dit en hoeveel liefde had men dan voor het vorige ras, geeft mij stof tot nadenken. Uiteraard zit alles veel complexer in elkaar en vele fokkers fokken onder de vlag van een rasvereniging en binnen deze clubs staan maar al te vaak de neuzen ook niet dezelfde kant op. Als wij toch een ding zouden moeten hebben geleerd van onze trouwe kameraad dan is het samenwerken en niet alleen alleen voor eigen parochie.

Als eigenaar en bewonderaar van de hond en daarbinnen zijn vele typen die wij herkennen als rassen, is wegkijken of negeren geen optie. Puttend uit mijn ervaringen met mijn Boxers en Dobermann kon ik niet anders dan mij intensief te gaan verdiepen in de geschiedenis van de hond van het alle begin in wording, waar het nog een wolf was. In een studie van ruim 6 jaar tracht ik te begrijpen hoe het mogelijk is dat de huidige gezondheidsstatus van het nog zeer jonge ras Dobermann tot een gegeven is geworden dat zijn bestaansrecht zeer in gevaar is. Zal hier later op terugkomen. Door het volgen van seminars het participeren in genetische diversiteit projecten in Amerika, het bestuderen van stambomen in de daarvoor beschikbare databases, contacten leggen met genetici ook buiten ons land, het volgen van outcross projecten en eigen initiatieven van fokkers om het roer om te gooien, vele boeken te lezen waarin duidelijk wordt dat op vele fronten het fokken vaak niets meer heeft te maken met een liefde voor een ras waarin welbevinden en welzijn voorop zou moeten staan. Wat voorop staat is de persoon die zich liefhebber, fokker en deskundige noemt. Bewust en onbewust word er in het algemeen zo voorbij gegaan aan ethische waarden en al gauw is hiermee een ‘nieuw normaal’ geboren. De eerste keer dat ik deze documentaire zag zal ik niet gauw vergeten. Maar heeft het een golf van vernieuwing en verbetering gebracht, meen toch van niet. Want in 2018 is het nog steeds nodig om zaken aan het licht te brengen zoals deze documentaire.

Wat is de reden om de waarschuwingen en adviezen van als daar zijn en/of waren, Dr. Hellmuth Wachtel, Ir. Ed Gubbels, Carel Canta, Mark Derr, Michael Brandow, Jeffrey Bragg , Dr. Jeffrey Schoenebeck,  Ir. Pieter Oliehoek en nog vele anderen, niet serieus te nemen ? Genetische diversiteit is een belangrijk goed en vele problemen ontstaan vanuit een gebrek aan diversiteit. Het gesloten stamboeksystem draagt zeker bij aan de problematiek en het gebrek aan genetisch materiaal. Men is trots op raszuiverheid en denkt dat hiermee gezondheid, langleven en mentaal welzijn in gewaarborgd is. 

Stapje voor stapje is er een kentering gaande maar zeer beperkt en in eigen land alleen voor rassen die van eigen bodem zijn. Uiteraard zijn deze stappen nodig en is het inspirerend om deze ontwikkelingen te mogen volgen. Zeker met betrekking tot de Saarloos Wolfhond is het een grote verdienste van de AVLS dat zij en haar leden zo hard hebben gestreden voor het voorbehoud. Met grote interesse volg ik dit proces via ook de Facebook groepen met betrekking tot outcross.

Mede door de  rubriek RAADAR XL van Onze Hond over het Fairfok-programma waarin dierenartsen aan het woord komen en eens zijn dat bewustwording traag verloopt, is de reden voor dit schrijven. Het woord traag geeft mij onrust want er is juist snelheid geboden want voor velen rassen is het al vijf voor twaalf geweest. Ben ook zeer benieuwd hoe men tegenover de diversen klimaat rapporten van o.a. het WNF 2018 kijkt in relatie tot de industrie die om onze honden heen is gecreëerd. Het nodigt uit om op volwassen en intelligente wijze het systeem of gedachte rondom deze hele industrie onder het licht te houden.  Het roer zou op dit vlak ook om moeten, gezien de klimaatrapporten voor een duurzamer leven.  Alleen al de industrie met betrekking tot onze honden en daarbij de consequenties voor het milieu en de schaarste, die wij steeds meer gaan ondervinden, maakt dat snelheid geboden is. Maar voorzie dat dit onderwerp nog lang niet op de agenda staat bij de organisaties die daarin het voortouw zouden kunnen nemen.

Als eigenaar en liefhebber van de hond, waarin de laatste 6 jaar mijn aandacht voornamelijk op het ras Dobermann is gericht, neig ik vaak om mijn bezorgdheid en betrokkenheid te delen. Te delen met partijen die hierin meer zouden kunnen betekenen zoals de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit die ik een brandbrief in 2017 heb verstuurd. Helaas wordt er alleen verwezen naar artikel 3.4 en om contact te nemen met de desbetreffende rasvereniging. Deze verwijst weer naar Duitsland herkomst van het ras en zo word de bal heen en weer gekaatst. Al eerder in mijn verhaal heb ik dit ras even aangehaald en het is zo triest om te moeten constateren dat het ras zeer bedreigd word in zijn  voortbestaan. Wat mij al een lange tijd zeer verbaast dat in Nederland je openlijk zo weinig hoort en/of leest dat het zo ernstig gesteld is. Ik heb vele oud fokkers gesproken, eigenaren en door persoonlijk te participeren in twee projecten in Amerika  en daarbij lezingen te volgen is mij de noodzaak meer dan duidelijk. Er is geen lijn DCM vrij, de gemiddelde leeftijd is rond de 5-6-7 jaar, te vaak zijn zelfs pups nu al het slachtoffer. Het klinkt misschien ongelofelijk maar de Dobers vallen als bosjes neer. Door een aantal publicaties en documentaires die ik met u deel is dit meer helder te krijgen.




Bovenstaande video’s zouden al voor een plan van aanpak hebben moeten zorgen, wereldwijd wel te verstaan.

The Institute  of Canine Biology heeft al diversen alarmerende cijfers en artikelen geschreven en zeer wijd verspreid via social media ook is er vanuit dit Instituut geopperd om samen te werken en een plan van aanpak ,waarin outcross  ook toebehoort , te realiseren. Tot heden blijft het in zijn algemeenheid stil en gelooft nog steeds dat vanuit de huidige populatie en met behulp van een genetisch diversiteit project de oplossing te halen valt. Nederland speelt in heel dit verhaal geen noemenswaardige tot geen rol in.

Resultaten van USDAVIS zijn ook zeer duidelijk.

Mij geeft het onrust en vind het zeer onverantwoordelijk en niet eerlijk om zo lang zonder een duidelijk plan van aanpak maar door te blijven fokken met een ras wat eigenlijk te doden is opgeschreven. Hoe is dit toch mogelijk……….

Toch heb ik de afgelopen week twee zeer inspirerende maar tevens ook heel accuraat en uitgesproken artikelen gelezen. Het lijkt of de tijd rijp is en dat er een andere wind gaat waaien maar voor sommige zal het te laat zijn. Ik was persoonlijk zeer getroffen door deze twee vrouwen die zo’n mooi stuk met betrekking tot het welzijn van onze honden op papier hebben weten te zetten. Het was zeer emotioneel om te lezen en ik vond dat ik zeker  een ervan meer dan het delen waard was.

The Great Divide…that wasn’t, is geschreven en gepubliceerd door Ms Maria Ghinala

Tevens deel ik met u ook een ander mooi schrijven, ook in het Engels maar dat behoeft geen struikelblok te zijn.

Come talk to me was gepubliceerd via Facebook en is van Alexandra Gav een Amerikaanse Boxer fokker.

Come talk to me




















Zena’s 7th Birthday

The magical number 7, the average age of the Dobermann Breed is between 5 and 7 years if I did understand the many articles and studies correct.  I have read the last 6 years so much in relation to this noble breed and the more I’ve read the more questions arise.

Zena our beloved rescue girl.


I’m aware of the consequences of owning a Dobermann and be realistic enough to not become theatrical if sad things will happen. We just live our life and enjoy the time together we have no certainties………


Relax and comfort but always alert for some interesting matters ( vermin for example ).


Every owner does what he or she thinks has a value or could work beneficial for health, longevity and just a Happy Dog Life. We prefer to feed Raw Meat, vegetable, herb, fish and some supplemenst. No vaccinations, no flea or tick products and try to balance between activities and rest ( stressreducation) . We give enough room to let her be herself and don’t push anything but we have our boundaries in a correct way.

We have Zena almost 1 year and she was used to be almost always outside and to be a guard dog. She has no pedigree, not neutered, had only 1 puppy vaccination and had less visits to a vet. She is from Poland and is a free thinking dog with some Dobermann traits. She gives me the feeling of a more older type from the past and has less new type Dobermann influences. Could be her benefit, time will tell.


Just being Zena , wednesday 26 september 2018.



Happy Birthday Dear Zena, we are glad to have met you and believe you are also pleased with us. Very quick after your arrival you came upstairs and sleep with us under the blankets if it was always be like this. You are the first dog who does this and we let it, you are one of the family. If sleeping with us is what you prefer and it feels safe it is just fine with us.

So please sleep with us for many many years…………..







Friends will be friends………..


Quote vanaf de D.V.I.N. website, de zeer ervaren pakwerkers en instructeurs Jan van Trijp en Patrick Voermans willen hun kennis graag met u delen in een sportieve cursus op 5 zaterdagochtenden.

Gedragskeurmeester van de Raad van Beheer.

De naam Jan van Trijp brengt mij terug naar 7 november 2015 waarin er een telefonisch onderhoud is geweest met oog op mijn zoektocht naar hulp en transparantie. Eerder op 19 oktober 2015 was er al contact gelegd met mevrouw Edith v. Veen-Huis, gedragskeurmeester,  dit contact heeft na een korte termijn door stilte geen verder vervolg gekregen. 

Ons verhaal had een leerproces kunnen zijn voor velen ook voor een vereniging die zich benoemd tot vriend van het ras Dobermann. Ook geen leden, maar wel eigenaar van twee Dobermann’s van leden-fokkers, zouden oprecht gehoord mogen worden.  Het verhaal is te lang en complex om te delen maar alles is en blijft wel gedocumenteerd in mijn bezit. 

Terug naar gedragskeurmeester Jan van Trijp en de reden van mijn enigszins verwonderende blik na het lezen van het pakwerk event. Ik maak op en word ook beaamd dat hier sprake is van kwaliteit, kennis en kunde. In relatie tot de heer Jan van Trijp kan ik dit persoonlijk beamen en ben hem nog steeds zeer erkentelijk. Hij was de enige die mijn twee Dobers serieus nam en transparant een observatierapport heeft opgesteld.

Kwaliteit en kundigheid zeer aanwezig alleen werd dit niet zo opgepakt door de twee afzonderlijke leden fokkers en de vereniging. Buiten het rapport en advies zijn er jaren daarna nog vele andere zaken aan het licht gebracht waar je de ogen van doen rollen.

Belangen zijn in de rashondenwereld prior 1 en men kan tot in lengte van dagen de schijn ophouden. Het had een individu gesierd om eens de telefoon te pakken of langs te komen en de zaak had aangehoord en wellicht een helpende hand had kunnen aanbieden.

Kwaliteit en kundigheid word zoals ik het interpreteer ingezet als er geen schade aan de ‘kwaliteit en kundigheid’ van een vereniging en zijn leden fokkers kan worden aangebracht.

Of iemand heeft kwaliteit of niet !

Zo simpel zit het leven niet in elkaar, raar maar waar…………..

Sportiviteit gaat om een ethos waarin eerlijkheid zeker geen onbelangrijke rol speelt en waarnaar zowel man als vrouw zich weten te verhouden.

Indirect zie ik na het lezen van deze aankondiging sportieve raakvlakken met onze rijke ervaring binnen een ras en zijn sportieve vrinden .

Lachen, om en uit,  kan altijd als sportiviteit ontbreekt !


Observatie Ruben en Axel








De Dobermann een dappere viervoeter.


Wie hem niet kent zou hem kunnen vrezen maar open staan voor leert u zijn ware natuur te lezen.


1942, Rex Dobermann

Een ras wat vanuit persoonlijke noden is ontstaan door zijn schepper Herr. Karl Friedrich Louis Dobermann ( 1834-1894 ). Tevens ook een ras wat zich als enige een persoonsbeveiliger mag noemen en daarbij het predicaat, a one man dog kreeg. Wie was Herr. Dobermann en wat was zijn drijfveer, belangrijk is ook het tijdsbeeld in acht te nemen want heden ten dage zou zijn intentie van fokken zeker voor de nodige opschudding zorgen. Maar men moet dit meer zien op het emotionele vlak. In vergelijking met heden stonden mensen soms iets dichter bij de natuur en werden dieren uit praktisch oogpunt ingezet. Wat simpel vaak inhield, was het niet gezond of voldeed het niet aan een bepaalde functie dan hield men het niet in stand. Deze hardwerkende man wonende in de stad Apolda, een deelgemeente van Thüringen, was aldaar een beambte. Hij bekleedde diverse functies waaronder politieman, nachtportier en belastinginner. Versterking was geen overbodige luxe en deze werd ingevuld door honden uit eigen ‘fok’. Dat waren voornamelijk bastaards want rashonden waren in die tijd zeldzaam. Het was een gunstig gegeven dat Herr. Dobermann zeer geïnteresseerd was in honden en het fokken ervan. Hij bezat al een teefje met kenmerken van het type Pinscher. Hij bezocht de hondenmarkt in Thüringen en selecteerde aldaar wat aan zijn behoefte voldeed. Selectie bestond puur uit functionaliteit en schoonheidseisen speelde geen enkele rol. Zijn ideaal was een hond met kracht en scherpte om meteen te reageren indien nodig, volhardend en onverschrokken, loyaliteit richting Herr. Dobermann en een mate van wildheid wat op voorhand er al voor zou zorgen dat de tegenpartij het wel uit zijn hoofd zou halen om tot actie over te gaan. De Butcherdog en de Duitse Pinscher zijn betrokken in het eerste uur daaraan kunnen we de rassen Manchester Terrier, meerdere malen ingezet, en Greyhound ook noemen , beide hebben een flinke stempel gedrukt. Rassen die ook zouden zijn ingezet zijn de Rottweiler, Weimaraner, Gordon Setter en Beauceron.


Herr. Dobermann’s Hunde waren zeer geliefd (zeer divers inzetbaar) en net zo gevreesd aan de ander kant. Ze bezatten een hoge mate van jachtdrift en waren voortreffelijke ongedierte verdelgers (vermin killers), begaafdheid om te bijten indien nodig was aanwezig, zeer geschikt om te trainen voor diverse doeleinden en bezaten van nature een zeer beschermend vermogen wat maakte dat de fok een bron van inkomsten werd. Niet zonder reden heeft het ras veelvuldig zijn eigenschappen kunnen inzetten binnen politie en militaire diensten.


Het Amerikaanse Marine Corps, WW II, heeft het ras als nationaal oorlogshond geadopteerd. Al was het ras niet bedoeld om werkzaam te zijn binnen oorlogen zijn natuur en mogelijkheden maakte hem doormiddel van speciale trainingen uitermate geschikt hiervoor, zo leek het in beginne. Men is na de WW II hierop terug opgekomen. Doordat er een evaluatierapport werd uitgebracht met als uitslag meldend, het ras na WW II niet meer in te zetten. Om heden te begrijpen is een mate van geschiedenis van belang zeker met betrekking tot aanleg en functie. Alhoewel decennia later veel is verdund en door invloed van buitenaf het ras uiteraard niet te vergelijken is met de beginjaren en de jaren na de twee wereldoorlogen, mag dit nooit een excuus zijn om toch zo dicht mogelijk te streven naar een authentieke Dobermann.

Waarom een Dobermann een Dobermann is en geen Deense Dog of Labrador.

Het lijkt logisch en zo zou het ook moeten zijn maar niets is minder waar. Het genetische materiaal kan door selectie en manipulatie zeer bepalend zijn of authenticiteit zowel qua exterieur als mede in gedrag en temperament wordt behouden en verbetert of juist niet. Om meer inzicht te krijgen in de beschrijving van het ras Dobermann in relatie tot zijn begaafdheid en gedrag is het van belang om duidelijk te maken waarnaar gerefereerd wordt.
Persoonlijk karakter staat daar los van en heeft meer te maken hoe de Dobermann door zijn ontwikkeling mede door interactie ( al wat binnen zijn omgeving leeft) met mensen en andere dieren aan ons qua gedrag laat zien. Om inzicht te krijgen wat behoort binnen de standaard van wenselijk gedrag en wat daarentegen juist zeer ongewenst is, en nooit als een ‘nieuw normaal’ gedogen mag worden, vereist zekere kennis.


Dobermann Timeline

Door studie over het ontstaan van het ras, het vergaren van informatie via de voorhanden zijnde bronnen en vele gesprekken voeren met oudgediende(n) en deze de oren van het hoofd vragen maakt tot meer begrip van de geselecteerde eigenschappen en daarbij ook hun aard. De vraag die na enig studie uw zelf zou mogen stellen is, wil ik een beschermer en waker met daarbij de behorende authentieke eigenschappen en noden. En buiten het feit dat dit met een volmondig ja geantwoord zou kunnen worden, wat zoek ik qua lijn en wat zijn mijn wensen.



Gemoedsaard zoals het ook wel genoemd wordt is soms misplaatst gebruikt of te onvolledig. De invloed van temperament op het gedrag kan worden onderschat en daarbij bestaat de mogelijkheid hetgeen u ervaart en afleest van uw Dobermann verkeerd kan worden geïnterpreteerd. Temperament geniet een hoge prioriteit voor welzijn en welbevinden voor iedere hond en de maatschappij, dus ook bij de Dobermann. Zoals ook bij de andere rassen die vallen onder de waak en verdediging categorie.
De reden om dit te benadrukken heeft te maken met zijn voormalige imago (persona) en het in zwang komen, met name in Amerika, in de jaren 1970 tot 1990. Dit leidde tot overproductie van het ras met als consequentie dat men het niet zo nauw nam met het fokken en selecteren op betrouwbaarheid en stabiliteit. Niets is zo verderfelijk voor een ras, zeker bepaalde rassen, om negatief in het nieuws te komen. Dit moet ten alle tijden voorkomen worden als men het ras lief heeft en rentmeesterschap hoog in het vaandel heeft staan. Men moet het nooit tot een eventueel verbod, op het houden van, uit laten komen. Zeker de afgelopen jaren is er veel te doen met betrekking tot dit onderwerp en vaak ook niet helemaal onterecht.

Temperament heeft een erfelijke aanleg (aangeboren) en is van invloed op het gedrag wat wij kunnen ervaren, positief/negatief. Een bepaald temperament zal nooit veranderen, het is verkregen en blijft standaard binnen het individu aanwezig. Ontwikkeling en/of training zal deze aanleg niet wijzigen men kan wel doormiddel van bijvoorbeeld stimulans, beheersing/dosering, begeleiding het niveau van energie controleerbaar maken, tot een zeker mate!
Ongeacht of we te maken hebben met hoge energie en/of lage, het moet vanuit de hond opgepikt worden om dit min of meer te kunnen beheersen of juist iets actiever te worden. Maar een hoog in energie zijnde Dobermann met veel potentie en motivatie om aan de slag te gaan, die ga je niet omzetten in een zeer rustig en passief hondje. Buiten het feit om of je dit moet willen, het is eerlijker voor alle partijen om een ras te kiezen wat meer passend is bij uw aard en levensstijl.

Stabiliteit behoort aanwezig te zijn binnen het ras Dobermann zonder stabiliteit kan het ras zijn functie niet uitvoeren. Ongeacht wat deze functie/taak/werk zou moeten of kunnen zijn. Wat een gegeven en eigen is voor het ras dat het beschermen en waken in zijn bloed zit, dat is zijn kern waar al het andere verder op afgestemd en/of ontwikkelt kan worden. Daarbij wil ik tevens benoemen dat bij deze kern ook de kwaliteiten van een ware ongedierte- verdelger bij zitten. Instabiliteit maakt dat hij steken zou kunnen laten vallen, zaken over het hoofd ziet (geen realiteitszin) of juist te veel laat zien (afgeven van teveel reacties) wat onnodig zou kunnen zijn en verloren energie is.
Daarbij zorgt stabiliteit en harmonie voor algeheel welbevinden en welzijn voor zowel lichaam als geest. Maar wat valt nou eigenlijk onder temperament en hoe functioneert het binnen het wezen van het ras. Het moet ten alle tijden ten gunste vallen binnen zijn aard als beschermer, waker en betrouwbare kameraad. In het kader van temperament valt o.a. de volgende elementen: natuurlijke driften (prooi, bescherming, zelfbehoud, buitdrift), de drempel/grens van wat hij aankan, (hoog/laag in het afgeven van een reactie na een gebeurtenis) eigenschappen, vaardigheden en instincten, alle wederom erfelijk verkregen.


Dobermann 1930


De waarden en bekwaamheden van eigenschappen die veelal in onze honden aanwezig zijn heeft gemaakt dat door selectie er een veelzijdigheid aan rassen en daaraan gelinkt werkcapaciteiten/kwaliteiten is ontstaan. Ik wil benadrukken dat prooidrift en agressie niet hetzelfde zijn en hebben beide een ander doel en functie. Benut wat aanwezig is en gebruik het ten gunste van alle partijen om zo ook een eerlijke en volwaardige relatie op te bouwen en te behouwen. De Dobermann als rashond komt het best tot zijn recht als hij begrepen wordt en men zijn eigenschappen weet te waarderen en te benutten. Het sleutelen en veranderen van eigenschappen die niet Dobermann waardig zijn en van origine niet in het ras behoren maakt dat je zwakke aftreksels krijgt die gedragingen laten zien die niet passend en onwenselijk zijn en niet stroken met de mogelijkheden van het ras beschrijvend in de standaard (functie van wording). Een gegeven hierbij is te vermelden dat genen nooit op zichzelf staand zijn, ze komen vaak samen, dus iets weglaten van een eigenschap kan er zorgen dat eraan de andere kant weer iets toegevoegd wordt, positief/negatief.

Buiten hetgeen wat onder temperament valt speelt het zenuwstelsel zeker geen onbelangrijke rol. Zonder een sterk en stabiel zenuwstelsel zijn alle andere kwaliteiten, hoe correct en compleet ook, van geen enkele waarde op het geheel van functioneren en dus van invloed op het totale temperament. Zal niet verrassend zijn dat het zenuwstelsel en zijn uiting van zwakte/sterkte genetisch bepalend is. Uiteraard verschilt het per individu aan gradatie maar ten alle tijden moet er een grens zijn van wat acceptabel is In zijn algemeenheid moet een Dobermann onder elke situatie zijn zenuwen onder controle hebben en hier kan niet in getraind worden. Het doet het ras geen eer als ze moeten rondlopen met zwakke en onstabiele zenuwen, dit kan zelfs dramatische gevolgen hebben. Het verliezen van enige vorm van realiteitszin heeft veel te maken met hoe zenuwen werken op situaties van alle dag en het gedrag wat daaraan weer gekoppeld is.

Om een voorbeeld te geven hoe men dat kan zien en ervaren is de component angst, fight or flight gedrag. Bedreigingen zien, ervaren en voelen die totaal niet reëel zijn ongeacht of dit passanten, objecten of situaties zijn. De reactie die vaak hierop volgt is zeer ongewenst en wat u kunt zien is een scala aan dreigementen (aanblaffen, hangen aan de lijn, grommen, snappen) maar ook een daadwerkelijke fysieke aanval kan een gevolg zijn. Als een Dobermann soortgelijk gedrag vertoond schort er iets fundamenteels. De grondslag is vaak angst. Hij kan niet anders en dit word neurologisch aangestuurd, het is een zeer stressvolle situatie en wel in de eerste plaats voor de Dobermann zelf. Dit gedrag moet als zeer ongewenst worden aangemerkt en verdient serieuze aandacht!


Balans en harmonie.

Lekker in je vel zitten heeft alles te maken met balans en harmonie.
Uw Dobermann straalt dat uit door zijn stabiele en ongecompliceerde manier van in het leven staan. De Dobermann is bewust van zijn lichaam, omgeving en zijn plaats in het geheel. Alledaagse activiteiten als normaal doorstaat en geen extreme in gedrag ten toon spreidt. Beheersing en goed kunnen schakelen is een must om als beschermer en waker binnen onze huidige maatschappij te kunnen functioneren. De zin en onzin om een reactie, verbaal/non ververbaal, af te geven bepaalt ook de mate van intelligentie van de Dobermann want te pas en te onpas energie verliezen is niet slim en put te snel uit. Het is een lust voor het oog om te zien en ervaren hoe dit nobele en atletische ras volledig in zijn element is door hetgeen hem wordt aangeboden. Hij verdient een taak en alles in zijn systeem is er opgebouwd. Eigenlijk kan en wil hij niet anders.
Balans in lichaam en geest kan alleen als alles op zijn plaats valt en daarop een waardige reactie vanaf is te lezen. Paniek behoort niet in het ras aanwezig te zijn evenzo het tonen van vluchtgedrag, dit is onacceptabel!
Een Dobermann behoort zijn waardigheid en trots als werkhond te behouden en moet kunnen omgaan met stressvolle situaties. Dit is alleen mogelijk als hier generatie op generatie voor is geselecteerd.


De Dobermann een trouwe kameraad.
Deze kameraadschap moet men verdienen en is niet een gegeven bij aanschaf. Als eigenaar moet men letterlijk en figuurlijk sterk in de schoenen staan en helder van geest zijn. Onderschat zijn capaciteiten en energie niet want het gaat een grote teleurstelling worden als ondoordacht en uit een impuls dit ras in huis word gehaald. Kameraden zijn oprecht, betrokken en eerlijk. Elkaar verdragen en door het vuur gaan als het moet. Zo zou je in het kort het leven tezamen met een Dobermann kunnen omschrijven. Een leven waarin betrokkenheid voorop staat. Het ras behoort niet ergens achteraf in een kennel weggestopt te worden. Als zo min op een bovenwoning met geen enkel groen en uitdaging voor verdere ontwikkeling.

Het geven en nemen van leiding hoort tevens bij het houden van een Dobermann. Doet u dit niet, wees gerust dit wordt zeer snel opgemerkt door uw hond. Verveling en eventueel onwenselijk gedrag kan voortkomen door te weinig te ondernemen en gebruik te maken van zijn intrinsieke motivatie. Deze motivatie is een resultaat van ingebrachte eigenschappen en het is aan u om deze op gepaste wijze doormiddel van sport, training en verdere activiteiten te benutten. Buiten algemene gehoorzaamheid is er genoeg te beleven.
Uiteraard hangt het ook af van uw persoonlijke interesse .



Zoals agility, speuren (mantrailling), rescue werk, carnicross , barn hunt (helaas tot nu alleen in Amerika, is jagen op ratten), fietsen etc. U ervaart gauw genoeg waarin uw Dobermann plezier in beleefd en in excelleert. Zijn opwinding, plezier en gretigheid zullen hierbij niet onopgemerkt blijven.
De sporten die nog steeds zeer vaak beoefend worden en een uitermate geschikte karaktertest is om te ervaren hoe het gesteld is met het temperament van uw Dobermann zijn de werkhondensporten. De resultaten worden vaak ook als uitganspunt meegenomen of een individu geschikt is voor de fok of niet. Duitsland is de oorsprong van deze sport en bracht het in 1900 in het leven ten gunste van de Duitse Herder, het diende als bekwaamheid en karaktertest. Het was toenmaals niet als sport bedoelt maar puur eigenlijk een karakter en geschiktheidstest. Het bestond en bestaat nog steeds uit diversen onderdelen: speuren, gehoorzaamheid en verdedigingswerk (manwerk).
De naam IPO ( International Prufung Ordnund ) word heden ten dage hiervoor gebruikt. Deze zal in 2019 vervangen worden door IGP (International Gebrauchshund Prufung).

Maar een test en of sport blijft altijd een momentopname, door alle daagse activiteiten weet u pas hoe uw Dobermann kan en wil reageren wanneer de nood aan de man is. Werkhondensporten maken een Dobermann niet tot een betere beschermer en waker, dat is genetische aanleg. Ook is het geen vereiste om deze sporten met de Dobermann te ondernemen om hem een volwaardig leven te geven. Er zijn zoals eerder vermeld legio andere mogelijkheden om hem mentaal en fysiek te pleasen.

De Dobermann is niet meer te vinden in het politie/militair werk in Nederland. Ook buiten ons eigen land wordt het ras niet op grote schaal hiervoor ingezet. Het feit dat met trots en respect nu gemeld kan worden dat wij in Nederland een Dobermann hebben die de KNPV ( Koninklijke Nederlandse Politiehond Vereniging ) opleiding voor zowel certificaat PH1 als PH2 ( sinds 25 jaar) met lof heeft gehaald, is zeer uniek te noemen.

Er zijn dus volop mogelijkheden die u samen met uw Dobermann kunt ondernemen. Variatie houdt hem alert en vitaal, te snel kan een Dobermann van een bepaald spel genoeg hebben, zijn brein vraagt om diversiteit en nieuwe uitdagingen. Uw wensen moeten kunnen stroken met wat u zoekt, dit behoeft verdieping in combinaties, lijnen en generaties. Door middel van persoonlijke contacten en door naar clubs, wedstrijden en naar diversen evenementen te gaan krijgt men een betere inkijk hierin. Niet ieder nest bezit op voorhand de juiste kwaliteiten om bijvoorbeeld een sport als IPO te beoefenen, men moet daarin echt naar op zoek gaan.
Juist in bovengenoemde werkhondensporten spelen prooidrift (natuurlijke drift: jagen, vangen en doden) en beschermingsdrift een zeer grote rol, het zijn de beginselen die van waarde zijn voor verdere training.

Buiten de nodige activiteiten om, is rust ook zeker van belang. De Dobermann geeft veel en niets gaat halfslachtig dit verdient ook een mate van herstel. Daarbij is hij ook gewoon hond en moet ook de mogelijkheden krijgen om dat te kunnen. Het werkt ten gunste voor welbevinden en zorgt dat ongezonde stress voorkomen kan worden. De lat moet niet altijd te hoog worden gelegd ook al zal uw dat niet gauw aflezen aan uw Dobermann. Doseren is belangrijk, ook bij de Dobermann, ze kunnen ook heel goed gezellig op de bank een tukkie doen en gewoon even een dagje luieren. Naast het feit dat het ras zeer dapper, stoer en daadkrachtig is zou men voorbij kunnen gaan aan het gegeven dat het ook een gevoelige hond is. Hard aanpakken en/of schreeuwen is niet nodig en niet gewenst het maakt dat uw Dobermann u niet meer zou kunnen vertrouwen en dat moet u echter niet willen. Genegenheid is hem niet vreemd en is een ster in het weer goed maken na een lichte berisping. Warmte, liefde maar vooral respect maken dat het ras moeilijk uit je systeem gaat als de Dobermann je erkent als zijn eigenaar en mede kameraad.

Zwei Freunden


Uit voorgaande mag duidelijk zijn dat het ras zich uitermate content voelt in een setting waarbij hij dienstbaar kan zijn en betrokken wordt binnen uw leven van alle dag. Er tevens ruimte beschikbaar is waarin zijn kwaliteiten worden herkent en tot wasdom komen. Sturing, begeleiding en training kunnen en moeten geïntegreerd worden binnen het leven van uw Dobermann. Zijn aanleg als beschermer en daarbij behorende eigenschappen maakt dat het ras zeer veelzijdig kan worden ingezet. Actief in lijf en lede, gedrevenheid, gehoorzaamheid, dapper, levenslustig, onverschrokken en humor is zijn basis. Vele generaties voor hem hebben met passie dezelfde taak uitgevoerd en het heeft gemaakt dat het ras heden ten dage als beschermer en waker te boek staat. Een Dobermann die deze kwaliteiten van nature niet meer in zich draagt, daarvan moet men afvragen of het de naam nog waardig is!


Dat doet tie anders nooit.
Geregeld worden deze woorden uitgesproken door eigenaars waarvan de hond aan gedrag iets laat zien of afgeeft wat verbazing of ongeloof opwekt. In alles is een eerste keer maar in het systeem van de hond zijn wellicht al langer processen gaande dat er iets speelt. Of gewoon nog nooit eerder iets heeft laten zien omdat het niet nodig was. Een trigger kan soms genoeg zijn om instinctief een reactie af te geven.
Ik zal trachten aan de hand van een aantal situaties en/of voorbeelden duidelijk maken hoe uw Dobermann kan reageren en wat wellicht een verontrustende gedachte bij u en de omgeving opwekt maar niet nodig is of juist weer wel de nodige aandacht behoeft.

Wees bewust dat het ras is ontstaan uit diverse andere rassen met daarbij de ingebrachte eigenschappen die nodig waren voor een functie. Uiteraard speelt het temperament hierin een rol en op welke eigenschappen is geselecteerd. De invloed van de Manchester Terriër kan nog steeds waarneembaar zijn binnen diversen lijnen, dit behoeft wel de nodige kennis van stambomen en beschikking tot databases.

Het is niet geheel ongebruikelijk dat de Dobermann soms niet overweg kan met soortgenoten van eigen geslacht. Ongeacht of we spreken over een teef of een reu. Meldend hierbij is dat uw als leider hierin een uitermate belangrijke rol inspeelt. Er bestaat een mogelijkheid door een simpel los staand gebeuren dat er door een bepaalde frictie iets ontstaat, vaak speelt ook een bepaalde leeftijdsfase en/of verandering van een situatie een rol, waarin twee reuen/teven elkaar niet meer kunnen zien of luchten. De gevechten die kunnen ontstaan, zeker tussen teven, zijn zeer heftig en vergist u zich daar niet in. Het komt daarna zelden meer goed en alleen door scheiding houd men de veiligheid erin.
Wees bewust van het feit dat het spanning blijft geven, die energie is voelbaar. Indien er zich ooit een mogelijkheid zou voordoen dan word er niet geschroomd om verder te gaan waarin ooit was gestopt, ongeacht het tijdsspanne. Tracht dit te voorkomen en laat u goed voorlichten.
Ontstaat de vraag of een Dobermann een roedeldier is, de roedel bent u en uw familie maar zijn ze überhaupt zeer geschikt om met en naast meerdere honden te leven en deze te accepteren.
De Dobermann heeft nooit, en is nooit bedoeld om in een groep honden te werken en te leven, ze zijn zeer zelfstandig en bepalen vanuit hun eigen gevoel en intelligentie. Daarbij is hond op hond agressie binnen het ras ook niet ongebruikelijk men zou hierna een bepaalde gedachte en/of conclusie kunnen verbinden. In alles zijn uitzonderingen en speelt de lijn en socialisatie terdege een rol. Maar eraan voorbij gaan en niet benoemen zou nalatig zijn en daar is de hond als individu niet mee gebaat, u als eigenaar niet, en het ras in zijn geheel kan hierbij ook schade oplopen

De mate van prooidrift en de invloed van de Terrier kan een reden zijn waarom soms kleine hondjes gezien zouden kunnen worden als een prooi.De Dobermann kan zeker getriggerd raken door de hoge (piep) geluidjes die de wat kleinere rassen kunnen afgeven en daarbij het wegrennen, met een mate van angst, kan een natuurlijk instinct oproepen. Zij zouden er een gewond prooidier in kunnen herkennen. Door onze selectie van een diversiteit aan rassen met bijhorende grootte en gedrag maakt dat niet ieder ras elkaar verstaat. Dit kan in onze ogen onwenselijk zijn en een reden om aan te nemen dat de socialisatie niet afdoende geweest is. Veel is op voorhand verklaarbaar.
Wij als mens moeten open staan en begrijpen wat de invloed kan zijn op vele gecreëerde rashonden. Het is een niet veel voorkomend probleem maar reden van het vermelden waard. Het maakt het ras niet vals of zeer agressief maar uiteraard moet men dit niet willen. Daarom is het lezen van uw Dobermann van groot belang en reageert u preventief.
Hoge geluidjes of gekrijs worden vaak ook als zeer interessant gevonden als deze afkomstig zijn van baby’s en peuters. Je hoeft alleen naar de uitdrukking van uw hond te kijken om te zien en te herkennen dat ze hierop een andere reactie afgeven dan wanneer volwassenen praten. Het kan van invloed zijn als vanuit de fokker hierop al geanticipeerd wordt door bijvoorbeeld op een leeftijd van 3-5 weken het nest vertrouwd te maken met zulk soort geluiden.
Nog effectiever is als ze de geur en geluiden kunnen zien en horen doordat de mogelijkheid bestaat van daadwerkelijk contact. De Dobermann is een grote kindervriend en er zijn legio verhalen dat ze kinderen beschermen en er zeer liefdevol mee omgaan. Vele eigenaren kunnen dit beamen en zo hoort het ook te zijn.

Een Dobermann die vanaf pup zeer angstig en totaal niet nieuwsgierig naar jonge kinderen reageert en ze eigenlijk ontwijkt daar mag je vraagtekens bij plaatsen. Een mate van vrij en onderzoekend gedrag is wenselijk, ook naar kinderen, om ze hiermee vertrouwd te maken en in ieder geval mag het de Dobermann geen onrust en/of spanning bezorgen. Het zou een mooie graadmeter kunnen zijn binnen het selectieproces van uw pup.
Een Dobermann is vriendelijk voor vriendelijke mensen maar kan een mate van gereserveerdheid hierin behouden. Het geniet veel meer voordat het ras je volledig in zijn hart sluit. Degene die een Dobermann zeer onterecht en respectloos benaderd en/of behandeld heeft het verbruid, dit word nooit meer vergeten. Als eigenaar moet hiervoor oog zijn en van belang is om je Dobermann zeer goed te lezen, ze voelen feilloos aan wie een oprechte energie en intentie heeft en wie niet.
Vertrouw ten alle tijden op uw Dobermann als hij aan u laat blijken dat hij iets of iemand niet pluis vindt.

Ook als eigenaar moet men in acht nemen dat er een mogelijkheid bestaat dat uw Dobermann u gaat polsen, uitproberen. Hier is niets abnormaals aan en het behoort tot zijn eigenschap als dominante persoonlijkheid en daarbij zijnde ontwikkeling. U als eigenaar bepaalt altijd de grens en vaak voel je en zie je zo’n moment al aankomen. Mede onder invloed van hormonen (testosteron) kan dit opspelen. Loop hier niet voor weg en handel als consequente leider en laat angst hierin geen rol spelen. Het hangt aan het individu af wat ze voor signalen aan u kunnen afgeven maar grommen en zelfs bijten zijn hierbij niet wenselijk en daarin ligt iets anders ten grondslag. Negeren is geen optie, u moet handelen en duidelijk maken dat dit niet gewenst is, dit doet u wel op een rechtvaardige manier. Slaan, schreeuwen of zelf gebruikmaken van zeer ongewenste hulpmiddelen zal uw niet sieren.


Is een waardevol goed en een rashond is afhankelijk of zijn rentmeesters respectvol omgaan met de gegeven basis, beschrijving van het type en het fokken als een ambachtelijk vak willen uitoefenen. Indien u zich de tijd en energie gunt om het ras te bestuderen en in de geschiedenis wilt duiken zal dat zeker van waarde zijn. Deze waarde is voor een ieder weer anders en bestaat uit voorkeuren en interesse maar als u gecharmeerd bent van een Dobermann die zoveel mogelijk nog de authentieke eigenschappen zowel fysiek als mentaal bezit gun ik u de kracht en energie om uw focus daarop te richten. Uw geduld zal worden beloond door samen te leven met een zeer loyale beschermer, door dik en dun.

child and Dobermann

Mijn intentie met deze bijdrage is het inzichtelijk maken, vanuit persoonlijke studie, gespreken en ervaring, van wat het ras Dobermann beweegt en waarmee rekenschap gehouden dient te worden. Een ieder heeft een ander verhaal, inzicht en beleving.

Schroom nooit om gevoel, inzicht te delen en vragen te stellen, het zal u sieren.