Friends will be friends………..

pakwerkers-cursus_1_orig

Quote vanaf de D.V.I.N. website, de zeer ervaren pakwerkers en instructeurs Jan van Trijp en Patrick Voermans willen hun kennis graag met u delen in een sportieve cursus op 5 zaterdagochtenden.

Gedragskeurmeester van de Raad van Beheer.

De naam Jan van Trijp brengt mij terug naar 7 november 2015 waarin er een telefonisch onderhoud is geweest met oog op mijn zoektocht naar hulp en transparantie. Eerder op 19 oktober 2015 was er al contact gelegd met mevrouw Edith v. Veen-Huis, gedragskeurmeester,  dit contact heeft na een korte termijn door stilte geen verder vervolg gekregen. 

Ons verhaal had een leerproces kunnen zijn voor velen ook voor een vereniging die zich benoemd tot vriend van het ras Dobermann. Ook geen leden, maar wel eigenaar van twee Dobermann’s van leden-fokkers, zouden oprecht gehoord mogen worden.  Het verhaal is te lang en complex om te delen maar alles is en blijft wel gedocumenteerd in mijn bezit. 

Terug naar gedragskeurmeester Jan van Trijp en de reden van mijn enigszins verwonderende blik na het lezen van het pakwerk event. Ik maak op en word ook beaamd dat hier sprake is van kwaliteit, kennis en kunde. In relatie tot de heer Jan van Trijp kan ik dit persoonlijk beamen en ben hem nog steeds zeer erkentelijk. Hij was de enige die mijn twee Dobers serieus nam en transparant een observatierapport heeft opgesteld.

Kwaliteit en kundigheid zeer aanwezig alleen werd dit niet zo opgepakt door de twee afzonderlijke leden fokkers en de vereniging. Buiten het rapport en advies zijn er jaren daarna nog vele andere zaken aan het licht gebracht waar je de ogen van doen rollen.

Belangen zijn in de rashondenwereld prior 1 en men kan tot in lengte van dagen de schijn ophouden. Het had een individu gesierd om eens de telefoon te pakken of langs te komen en de zaak had aangehoord en wellicht een helpende hand had kunnen aanbieden.

Kwaliteit en kundigheid word zoals ik het interpreteer ingezet als er geen schade aan de ‘kwaliteit en kundigheid’ van een vereniging en zijn leden fokkers kan worden aangebracht.

Of iemand heeft kwaliteit of niet !

Zo simpel zit het leven niet in elkaar, raar maar waar…………..

Sportiviteit gaat om een ethos waarin eerlijkheid zeker geen onbelangrijke rol speelt en waarnaar zowel man als vrouw zich weten te verhouden.

Indirect zie ik na het lezen van deze aankondiging sportieve raakvlakken met onze rijke ervaring binnen een ras en zijn sportieve vrinden .

Lachen, om en uit,  kan altijd als sportiviteit ontbreekt !

 

Observatie Ruben en Axel

 

 

 

 

 

 

 

Advertisements

De Dobermann een dappere viervoeter.

 

Wie hem niet kent zou hem kunnen vrezen maar open staan voor leert u zijn ware natuur te lezen.

 

1942, Rex Dobermann

Een ras wat vanuit persoonlijke noden is ontstaan door zijn schepper Herr. Karl Friedrich Louis Dobermann ( 1834-1894 ). Tevens ook een ras wat zich als enige een persoonsbeveiliger mag noemen en daarbij het predicaat, a one man dog kreeg. Wie was Herr. Dobermann en wat was zijn drijfveer, belangrijk is ook het tijdsbeeld in acht te nemen want heden ten dage zou zijn intentie van fokken zeker voor de nodige opschudding zorgen. Maar men moet dit meer zien op het emotionele vlak. In vergelijking met heden stonden mensen soms iets dichter bij de natuur en werden dieren uit praktisch oogpunt ingezet. Wat simpel vaak inhield, was het niet gezond of voldeed het niet aan een bepaalde functie dan hield men het niet in stand. Deze hardwerkende man wonende in de stad Apolda, een deelgemeente van Thüringen, was aldaar een beambte. Hij bekleedde diverse functies waaronder politieman, nachtportier en belastinginner. Versterking was geen overbodige luxe en deze werd ingevuld door honden uit eigen ‘fok’. Dat waren voornamelijk bastaards want rashonden waren in die tijd zeldzaam. Het was een gunstig gegeven dat Herr. Dobermann zeer geïnteresseerd was in honden en het fokken ervan. Hij bezat al een teefje met kenmerken van het type Pinscher. Hij bezocht de hondenmarkt in Thüringen en selecteerde aldaar wat aan zijn behoefte voldeed. Selectie bestond puur uit functionaliteit en schoonheidseisen speelde geen enkele rol. Zijn ideaal was een hond met kracht en scherpte om meteen te reageren indien nodig, volhardend en onverschrokken, loyaliteit richting Herr. Dobermann en een mate van wildheid wat op voorhand er al voor zou zorgen dat de tegenpartij het wel uit zijn hoofd zou halen om tot actie over te gaan. De Butcherdog en de Duitse Pinscher zijn betrokken in het eerste uur daaraan kunnen we de rassen Manchester Terrier, meerdere malen ingezet, en Greyhound ook noemen , beide hebben een flinke stempel gedrukt. Rassen die ook zouden zijn ingezet zijn de Rottweiler, Weimaraner, Gordon Setter en Beauceron.

Manchest

Herr. Dobermann’s Hunde waren zeer geliefd (zeer divers inzetbaar) en net zo gevreesd aan de ander kant. Ze bezatten een hoge mate van jachtdrift en waren voortreffelijke ongedierte verdelgers (vermin killers), begaafdheid om te bijten indien nodig was aanwezig, zeer geschikt om te trainen voor diverse doeleinden en bezaten van nature een zeer beschermend vermogen wat maakte dat de fok een bron van inkomsten werd. Niet zonder reden heeft het ras veelvuldig zijn eigenschappen kunnen inzetten binnen politie en militaire diensten.

Combat

Het Amerikaanse Marine Corps, WW II, heeft het ras als nationaal oorlogshond geadopteerd. Al was het ras niet bedoeld om werkzaam te zijn binnen oorlogen zijn natuur en mogelijkheden maakte hem doormiddel van speciale trainingen uitermate geschikt hiervoor, zo leek het in beginne. Men is na de WW II hierop terug opgekomen. Doordat er een evaluatierapport werd uitgebracht met als uitslag meldend, het ras na WW II niet meer in te zetten. Om heden te begrijpen is een mate van geschiedenis van belang zeker met betrekking tot aanleg en functie. Alhoewel decennia later veel is verdund en door invloed van buitenaf het ras uiteraard niet te vergelijken is met de beginjaren en de jaren na de twee wereldoorlogen, mag dit nooit een excuus zijn om toch zo dicht mogelijk te streven naar een authentieke Dobermann.

Waarom een Dobermann een Dobermann is en geen Deense Dog of Labrador.

Het lijkt logisch en zo zou het ook moeten zijn maar niets is minder waar. Het genetische materiaal kan door selectie en manipulatie zeer bepalend zijn of authenticiteit zowel qua exterieur als mede in gedrag en temperament wordt behouden en verbetert of juist niet. Om meer inzicht te krijgen in de beschrijving van het ras Dobermann in relatie tot zijn begaafdheid en gedrag is het van belang om duidelijk te maken waarnaar gerefereerd wordt.
Persoonlijk karakter staat daar los van en heeft meer te maken hoe de Dobermann door zijn ontwikkeling mede door interactie ( al wat binnen zijn omgeving leeft) met mensen en andere dieren aan ons qua gedrag laat zien. Om inzicht te krijgen wat behoort binnen de standaard van wenselijk gedrag en wat daarentegen juist zeer ongewenst is, en nooit als een ‘nieuw normaal’ gedogen mag worden, vereist zekere kennis.

 

Dobermann Timeline

Door studie over het ontstaan van het ras, het vergaren van informatie via de voorhanden zijnde bronnen en vele gesprekken voeren met oudgediende(n) en deze de oren van het hoofd vragen maakt tot meer begrip van de geselecteerde eigenschappen en daarbij ook hun aard. De vraag die na enig studie uw zelf zou mogen stellen is, wil ik een beschermer en waker met daarbij de behorende authentieke eigenschappen en noden. En buiten het feit dat dit met een volmondig ja geantwoord zou kunnen worden, wat zoek ik qua lijn en wat zijn mijn wensen.

 

Temperament.

Gemoedsaard zoals het ook wel genoemd wordt is soms misplaatst gebruikt of te onvolledig. De invloed van temperament op het gedrag kan worden onderschat en daarbij bestaat de mogelijkheid hetgeen u ervaart en afleest van uw Dobermann verkeerd kan worden geïnterpreteerd. Temperament geniet een hoge prioriteit voor welzijn en welbevinden voor iedere hond en de maatschappij, dus ook bij de Dobermann. Zoals ook bij de andere rassen die vallen onder de waak en verdediging categorie.
De reden om dit te benadrukken heeft te maken met zijn voormalige imago (persona) en het in zwang komen, met name in Amerika, in de jaren 1970 tot 1990. Dit leidde tot overproductie van het ras met als consequentie dat men het niet zo nauw nam met het fokken en selecteren op betrouwbaarheid en stabiliteit. Niets is zo verderfelijk voor een ras, zeker bepaalde rassen, om negatief in het nieuws te komen. Dit moet ten alle tijden voorkomen worden als men het ras lief heeft en rentmeesterschap hoog in het vaandel heeft staan. Men moet het nooit tot een eventueel verbod, op het houden van, uit laten komen. Zeker de afgelopen jaren is er veel te doen met betrekking tot dit onderwerp en vaak ook niet helemaal onterecht.

Temperament heeft een erfelijke aanleg (aangeboren) en is van invloed op het gedrag wat wij kunnen ervaren, positief/negatief. Een bepaald temperament zal nooit veranderen, het is verkregen en blijft standaard binnen het individu aanwezig. Ontwikkeling en/of training zal deze aanleg niet wijzigen men kan wel doormiddel van bijvoorbeeld stimulans, beheersing/dosering, begeleiding het niveau van energie controleerbaar maken, tot een zeker mate!
Ongeacht of we te maken hebben met hoge energie en/of lage, het moet vanuit de hond opgepikt worden om dit min of meer te kunnen beheersen of juist iets actiever te worden. Maar een hoog in energie zijnde Dobermann met veel potentie en motivatie om aan de slag te gaan, die ga je niet omzetten in een zeer rustig en passief hondje. Buiten het feit om of je dit moet willen, het is eerlijker voor alle partijen om een ras te kiezen wat meer passend is bij uw aard en levensstijl.

Stabiliteit behoort aanwezig te zijn binnen het ras Dobermann zonder stabiliteit kan het ras zijn functie niet uitvoeren. Ongeacht wat deze functie/taak/werk zou moeten of kunnen zijn. Wat een gegeven en eigen is voor het ras dat het beschermen en waken in zijn bloed zit, dat is zijn kern waar al het andere verder op afgestemd en/of ontwikkelt kan worden. Daarbij wil ik tevens benoemen dat bij deze kern ook de kwaliteiten van een ware ongedierte- verdelger bij zitten. Instabiliteit maakt dat hij steken zou kunnen laten vallen, zaken over het hoofd ziet (geen realiteitszin) of juist te veel laat zien (afgeven van teveel reacties) wat onnodig zou kunnen zijn en verloren energie is.
Daarbij zorgt stabiliteit en harmonie voor algeheel welbevinden en welzijn voor zowel lichaam als geest. Maar wat valt nou eigenlijk onder temperament en hoe functioneert het binnen het wezen van het ras. Het moet ten alle tijden ten gunste vallen binnen zijn aard als beschermer, waker en betrouwbare kameraad. In het kader van temperament valt o.a. de volgende elementen: natuurlijke driften (prooi, bescherming, zelfbehoud, buitdrift), de drempel/grens van wat hij aankan, (hoog/laag in het afgeven van een reactie na een gebeurtenis) eigenschappen, vaardigheden en instincten, alle wederom erfelijk verkregen.

 

Dobermann 1930

 

De waarden en bekwaamheden van eigenschappen die veelal in onze honden aanwezig zijn heeft gemaakt dat door selectie er een veelzijdigheid aan rassen en daaraan gelinkt werkcapaciteiten/kwaliteiten is ontstaan. Ik wil benadrukken dat prooidrift en agressie niet hetzelfde zijn en hebben beide een ander doel en functie. Benut wat aanwezig is en gebruik het ten gunste van alle partijen om zo ook een eerlijke en volwaardige relatie op te bouwen en te behouwen. De Dobermann als rashond komt het best tot zijn recht als hij begrepen wordt en men zijn eigenschappen weet te waarderen en te benutten. Het sleutelen en veranderen van eigenschappen die niet Dobermann waardig zijn en van origine niet in het ras behoren maakt dat je zwakke aftreksels krijgt die gedragingen laten zien die niet passend en onwenselijk zijn en niet stroken met de mogelijkheden van het ras beschrijvend in de standaard (functie van wording). Een gegeven hierbij is te vermelden dat genen nooit op zichzelf staand zijn, ze komen vaak samen, dus iets weglaten van een eigenschap kan er zorgen dat eraan de andere kant weer iets toegevoegd wordt, positief/negatief.

Buiten hetgeen wat onder temperament valt speelt het zenuwstelsel zeker geen onbelangrijke rol. Zonder een sterk en stabiel zenuwstelsel zijn alle andere kwaliteiten, hoe correct en compleet ook, van geen enkele waarde op het geheel van functioneren en dus van invloed op het totale temperament. Zal niet verrassend zijn dat het zenuwstelsel en zijn uiting van zwakte/sterkte genetisch bepalend is. Uiteraard verschilt het per individu aan gradatie maar ten alle tijden moet er een grens zijn van wat acceptabel is In zijn algemeenheid moet een Dobermann onder elke situatie zijn zenuwen onder controle hebben en hier kan niet in getraind worden. Het doet het ras geen eer als ze moeten rondlopen met zwakke en onstabiele zenuwen, dit kan zelfs dramatische gevolgen hebben. Het verliezen van enige vorm van realiteitszin heeft veel te maken met hoe zenuwen werken op situaties van alle dag en het gedrag wat daaraan weer gekoppeld is.

Om een voorbeeld te geven hoe men dat kan zien en ervaren is de component angst, fight or flight gedrag. Bedreigingen zien, ervaren en voelen die totaal niet reëel zijn ongeacht of dit passanten, objecten of situaties zijn. De reactie die vaak hierop volgt is zeer ongewenst en wat u kunt zien is een scala aan dreigementen (aanblaffen, hangen aan de lijn, grommen, snappen) maar ook een daadwerkelijke fysieke aanval kan een gevolg zijn. Als een Dobermann soortgelijk gedrag vertoond schort er iets fundamenteels. De grondslag is vaak angst. Hij kan niet anders en dit word neurologisch aangestuurd, het is een zeer stressvolle situatie en wel in de eerste plaats voor de Dobermann zelf. Dit gedrag moet als zeer ongewenst worden aangemerkt en verdient serieuze aandacht!

 

Balans en harmonie.

Lekker in je vel zitten heeft alles te maken met balans en harmonie.
Uw Dobermann straalt dat uit door zijn stabiele en ongecompliceerde manier van in het leven staan. De Dobermann is bewust van zijn lichaam, omgeving en zijn plaats in het geheel. Alledaagse activiteiten als normaal doorstaat en geen extreme in gedrag ten toon spreidt. Beheersing en goed kunnen schakelen is een must om als beschermer en waker binnen onze huidige maatschappij te kunnen functioneren. De zin en onzin om een reactie, verbaal/non ververbaal, af te geven bepaalt ook de mate van intelligentie van de Dobermann want te pas en te onpas energie verliezen is niet slim en put te snel uit. Het is een lust voor het oog om te zien en ervaren hoe dit nobele en atletische ras volledig in zijn element is door hetgeen hem wordt aangeboden. Hij verdient een taak en alles in zijn systeem is er opgebouwd. Eigenlijk kan en wil hij niet anders.
Balans in lichaam en geest kan alleen als alles op zijn plaats valt en daarop een waardige reactie vanaf is te lezen. Paniek behoort niet in het ras aanwezig te zijn evenzo het tonen van vluchtgedrag, dit is onacceptabel!
Een Dobermann behoort zijn waardigheid en trots als werkhond te behouden en moet kunnen omgaan met stressvolle situaties. Dit is alleen mogelijk als hier generatie op generatie voor is geselecteerd.

 

De Dobermann een trouwe kameraad.
Deze kameraadschap moet men verdienen en is niet een gegeven bij aanschaf. Als eigenaar moet men letterlijk en figuurlijk sterk in de schoenen staan en helder van geest zijn. Onderschat zijn capaciteiten en energie niet want het gaat een grote teleurstelling worden als ondoordacht en uit een impuls dit ras in huis word gehaald. Kameraden zijn oprecht, betrokken en eerlijk. Elkaar verdragen en door het vuur gaan als het moet. Zo zou je in het kort het leven tezamen met een Dobermann kunnen omschrijven. Een leven waarin betrokkenheid voorop staat. Het ras behoort niet ergens achteraf in een kennel weggestopt te worden. Als zo min op een bovenwoning met geen enkel groen en uitdaging voor verdere ontwikkeling.

Het geven en nemen van leiding hoort tevens bij het houden van een Dobermann. Doet u dit niet, wees gerust dit wordt zeer snel opgemerkt door uw hond. Verveling en eventueel onwenselijk gedrag kan voortkomen door te weinig te ondernemen en gebruik te maken van zijn intrinsieke motivatie. Deze motivatie is een resultaat van ingebrachte eigenschappen en het is aan u om deze op gepaste wijze doormiddel van sport, training en verdere activiteiten te benutten. Buiten algemene gehoorzaamheid is er genoeg te beleven.
Uiteraard hangt het ook af van uw persoonlijke interesse .

 

Fitness

Zoals agility, speuren (mantrailling), rescue werk, carnicross , barn hunt (helaas tot nu alleen in Amerika, is jagen op ratten), fietsen etc. U ervaart gauw genoeg waarin uw Dobermann plezier in beleefd en in excelleert. Zijn opwinding, plezier en gretigheid zullen hierbij niet onopgemerkt blijven.
De sporten die nog steeds zeer vaak beoefend worden en een uitermate geschikte karaktertest is om te ervaren hoe het gesteld is met het temperament van uw Dobermann zijn de werkhondensporten. De resultaten worden vaak ook als uitganspunt meegenomen of een individu geschikt is voor de fok of niet. Duitsland is de oorsprong van deze sport en bracht het in 1900 in het leven ten gunste van de Duitse Herder, het diende als bekwaamheid en karaktertest. Het was toenmaals niet als sport bedoelt maar puur eigenlijk een karakter en geschiktheidstest. Het bestond en bestaat nog steeds uit diversen onderdelen: speuren, gehoorzaamheid en verdedigingswerk (manwerk).
De naam IPO ( International Prufung Ordnund ) word heden ten dage hiervoor gebruikt. Deze zal in 2019 vervangen worden door IGP (International Gebrauchshund Prufung).

Maar een test en of sport blijft altijd een momentopname, door alle daagse activiteiten weet u pas hoe uw Dobermann kan en wil reageren wanneer de nood aan de man is. Werkhondensporten maken een Dobermann niet tot een betere beschermer en waker, dat is genetische aanleg. Ook is het geen vereiste om deze sporten met de Dobermann te ondernemen om hem een volwaardig leven te geven. Er zijn zoals eerder vermeld legio andere mogelijkheden om hem mentaal en fysiek te pleasen.

De Dobermann is niet meer te vinden in het politie/militair werk in Nederland. Ook buiten ons eigen land wordt het ras niet op grote schaal hiervoor ingezet. Het feit dat met trots en respect nu gemeld kan worden dat wij in Nederland een Dobermann hebben die de KNPV ( Koninklijke Nederlandse Politiehond Vereniging ) opleiding voor zowel certificaat PH1 als PH2 ( sinds 25 jaar) met lof heeft gehaald, is zeer uniek te noemen.

Er zijn dus volop mogelijkheden die u samen met uw Dobermann kunt ondernemen. Variatie houdt hem alert en vitaal, te snel kan een Dobermann van een bepaald spel genoeg hebben, zijn brein vraagt om diversiteit en nieuwe uitdagingen. Uw wensen moeten kunnen stroken met wat u zoekt, dit behoeft verdieping in combinaties, lijnen en generaties. Door middel van persoonlijke contacten en door naar clubs, wedstrijden en naar diversen evenementen te gaan krijgt men een betere inkijk hierin. Niet ieder nest bezit op voorhand de juiste kwaliteiten om bijvoorbeeld een sport als IPO te beoefenen, men moet daarin echt naar op zoek gaan.
Juist in bovengenoemde werkhondensporten spelen prooidrift (natuurlijke drift: jagen, vangen en doden) en beschermingsdrift een zeer grote rol, het zijn de beginselen die van waarde zijn voor verdere training.

Buiten de nodige activiteiten om, is rust ook zeker van belang. De Dobermann geeft veel en niets gaat halfslachtig dit verdient ook een mate van herstel. Daarbij is hij ook gewoon hond en moet ook de mogelijkheden krijgen om dat te kunnen. Het werkt ten gunste voor welbevinden en zorgt dat ongezonde stress voorkomen kan worden. De lat moet niet altijd te hoog worden gelegd ook al zal uw dat niet gauw aflezen aan uw Dobermann. Doseren is belangrijk, ook bij de Dobermann, ze kunnen ook heel goed gezellig op de bank een tukkie doen en gewoon even een dagje luieren. Naast het feit dat het ras zeer dapper, stoer en daadkrachtig is zou men voorbij kunnen gaan aan het gegeven dat het ook een gevoelige hond is. Hard aanpakken en/of schreeuwen is niet nodig en niet gewenst het maakt dat uw Dobermann u niet meer zou kunnen vertrouwen en dat moet u echter niet willen. Genegenheid is hem niet vreemd en is een ster in het weer goed maken na een lichte berisping. Warmte, liefde maar vooral respect maken dat het ras moeilijk uit je systeem gaat als de Dobermann je erkent als zijn eigenaar en mede kameraad.

Zwei Freunden

 

Uit voorgaande mag duidelijk zijn dat het ras zich uitermate content voelt in een setting waarbij hij dienstbaar kan zijn en betrokken wordt binnen uw leven van alle dag. Er tevens ruimte beschikbaar is waarin zijn kwaliteiten worden herkent en tot wasdom komen. Sturing, begeleiding en training kunnen en moeten geïntegreerd worden binnen het leven van uw Dobermann. Zijn aanleg als beschermer en daarbij behorende eigenschappen maakt dat het ras zeer veelzijdig kan worden ingezet. Actief in lijf en lede, gedrevenheid, gehoorzaamheid, dapper, levenslustig, onverschrokken en humor is zijn basis. Vele generaties voor hem hebben met passie dezelfde taak uitgevoerd en het heeft gemaakt dat het ras heden ten dage als beschermer en waker te boek staat. Een Dobermann die deze kwaliteiten van nature niet meer in zich draagt, daarvan moet men afvragen of het de naam nog waardig is!

 

Dat doet tie anders nooit.
Geregeld worden deze woorden uitgesproken door eigenaars waarvan de hond aan gedrag iets laat zien of afgeeft wat verbazing of ongeloof opwekt. In alles is een eerste keer maar in het systeem van de hond zijn wellicht al langer processen gaande dat er iets speelt. Of gewoon nog nooit eerder iets heeft laten zien omdat het niet nodig was. Een trigger kan soms genoeg zijn om instinctief een reactie af te geven.
Ik zal trachten aan de hand van een aantal situaties en/of voorbeelden duidelijk maken hoe uw Dobermann kan reageren en wat wellicht een verontrustende gedachte bij u en de omgeving opwekt maar niet nodig is of juist weer wel de nodige aandacht behoeft.

Wees bewust dat het ras is ontstaan uit diverse andere rassen met daarbij de ingebrachte eigenschappen die nodig waren voor een functie. Uiteraard speelt het temperament hierin een rol en op welke eigenschappen is geselecteerd. De invloed van de Manchester Terriër kan nog steeds waarneembaar zijn binnen diversen lijnen, dit behoeft wel de nodige kennis van stambomen en beschikking tot databases.

Het is niet geheel ongebruikelijk dat de Dobermann soms niet overweg kan met soortgenoten van eigen geslacht. Ongeacht of we spreken over een teef of een reu. Meldend hierbij is dat uw als leider hierin een uitermate belangrijke rol inspeelt. Er bestaat een mogelijkheid door een simpel los staand gebeuren dat er door een bepaalde frictie iets ontstaat, vaak speelt ook een bepaalde leeftijdsfase en/of verandering van een situatie een rol, waarin twee reuen/teven elkaar niet meer kunnen zien of luchten. De gevechten die kunnen ontstaan, zeker tussen teven, zijn zeer heftig en vergist u zich daar niet in. Het komt daarna zelden meer goed en alleen door scheiding houd men de veiligheid erin.
Wees bewust van het feit dat het spanning blijft geven, die energie is voelbaar. Indien er zich ooit een mogelijkheid zou voordoen dan word er niet geschroomd om verder te gaan waarin ooit was gestopt, ongeacht het tijdsspanne. Tracht dit te voorkomen en laat u goed voorlichten.
Ontstaat de vraag of een Dobermann een roedeldier is, de roedel bent u en uw familie maar zijn ze überhaupt zeer geschikt om met en naast meerdere honden te leven en deze te accepteren.
De Dobermann heeft nooit, en is nooit bedoeld om in een groep honden te werken en te leven, ze zijn zeer zelfstandig en bepalen vanuit hun eigen gevoel en intelligentie. Daarbij is hond op hond agressie binnen het ras ook niet ongebruikelijk men zou hierna een bepaalde gedachte en/of conclusie kunnen verbinden. In alles zijn uitzonderingen en speelt de lijn en socialisatie terdege een rol. Maar eraan voorbij gaan en niet benoemen zou nalatig zijn en daar is de hond als individu niet mee gebaat, u als eigenaar niet, en het ras in zijn geheel kan hierbij ook schade oplopen

De mate van prooidrift en de invloed van de Terrier kan een reden zijn waarom soms kleine hondjes gezien zouden kunnen worden als een prooi.De Dobermann kan zeker getriggerd raken door de hoge (piep) geluidjes die de wat kleinere rassen kunnen afgeven en daarbij het wegrennen, met een mate van angst, kan een natuurlijk instinct oproepen. Zij zouden er een gewond prooidier in kunnen herkennen. Door onze selectie van een diversiteit aan rassen met bijhorende grootte en gedrag maakt dat niet ieder ras elkaar verstaat. Dit kan in onze ogen onwenselijk zijn en een reden om aan te nemen dat de socialisatie niet afdoende geweest is. Veel is op voorhand verklaarbaar.
Wij als mens moeten open staan en begrijpen wat de invloed kan zijn op vele gecreëerde rashonden. Het is een niet veel voorkomend probleem maar reden van het vermelden waard. Het maakt het ras niet vals of zeer agressief maar uiteraard moet men dit niet willen. Daarom is het lezen van uw Dobermann van groot belang en reageert u preventief.
Hoge geluidjes of gekrijs worden vaak ook als zeer interessant gevonden als deze afkomstig zijn van baby’s en peuters. Je hoeft alleen naar de uitdrukking van uw hond te kijken om te zien en te herkennen dat ze hierop een andere reactie afgeven dan wanneer volwassenen praten. Het kan van invloed zijn als vanuit de fokker hierop al geanticipeerd wordt door bijvoorbeeld op een leeftijd van 3-5 weken het nest vertrouwd te maken met zulk soort geluiden.
Nog effectiever is als ze de geur en geluiden kunnen zien en horen doordat de mogelijkheid bestaat van daadwerkelijk contact. De Dobermann is een grote kindervriend en er zijn legio verhalen dat ze kinderen beschermen en er zeer liefdevol mee omgaan. Vele eigenaren kunnen dit beamen en zo hoort het ook te zijn.

Een Dobermann die vanaf pup zeer angstig en totaal niet nieuwsgierig naar jonge kinderen reageert en ze eigenlijk ontwijkt daar mag je vraagtekens bij plaatsen. Een mate van vrij en onderzoekend gedrag is wenselijk, ook naar kinderen, om ze hiermee vertrouwd te maken en in ieder geval mag het de Dobermann geen onrust en/of spanning bezorgen. Het zou een mooie graadmeter kunnen zijn binnen het selectieproces van uw pup.
Een Dobermann is vriendelijk voor vriendelijke mensen maar kan een mate van gereserveerdheid hierin behouden. Het geniet veel meer voordat het ras je volledig in zijn hart sluit. Degene die een Dobermann zeer onterecht en respectloos benaderd en/of behandeld heeft het verbruid, dit word nooit meer vergeten. Als eigenaar moet hiervoor oog zijn en van belang is om je Dobermann zeer goed te lezen, ze voelen feilloos aan wie een oprechte energie en intentie heeft en wie niet.
Vertrouw ten alle tijden op uw Dobermann als hij aan u laat blijken dat hij iets of iemand niet pluis vindt.

Ook als eigenaar moet men in acht nemen dat er een mogelijkheid bestaat dat uw Dobermann u gaat polsen, uitproberen. Hier is niets abnormaals aan en het behoort tot zijn eigenschap als dominante persoonlijkheid en daarbij zijnde ontwikkeling. U als eigenaar bepaalt altijd de grens en vaak voel je en zie je zo’n moment al aankomen. Mede onder invloed van hormonen (testosteron) kan dit opspelen. Loop hier niet voor weg en handel als consequente leider en laat angst hierin geen rol spelen. Het hangt aan het individu af wat ze voor signalen aan u kunnen afgeven maar grommen en zelfs bijten zijn hierbij niet wenselijk en daarin ligt iets anders ten grondslag. Negeren is geen optie, u moet handelen en duidelijk maken dat dit niet gewenst is, dit doet u wel op een rechtvaardige manier. Slaan, schreeuwen of zelf gebruikmaken van zeer ongewenste hulpmiddelen zal uw niet sieren.

 

Rentmeesterschap.
Is een waardevol goed en een rashond is afhankelijk of zijn rentmeesters respectvol omgaan met de gegeven basis, beschrijving van het type en het fokken als een ambachtelijk vak willen uitoefenen. Indien u zich de tijd en energie gunt om het ras te bestuderen en in de geschiedenis wilt duiken zal dat zeker van waarde zijn. Deze waarde is voor een ieder weer anders en bestaat uit voorkeuren en interesse maar als u gecharmeerd bent van een Dobermann die zoveel mogelijk nog de authentieke eigenschappen zowel fysiek als mentaal bezit gun ik u de kracht en energie om uw focus daarop te richten. Uw geduld zal worden beloond door samen te leven met een zeer loyale beschermer, door dik en dun.

child and Dobermann

Mijn intentie met deze bijdrage is het inzichtelijk maken, vanuit persoonlijke studie, gespreken en ervaring, van wat het ras Dobermann beweegt en waarmee rekenschap gehouden dient te worden. Een ieder heeft een ander verhaal, inzicht en beleving.

Schroom nooit om gevoel, inzicht te delen en vragen te stellen, het zal u sieren.

 

 

 

 

 

 

 

Marine War Dogs of WW II

Forever Faithful.

It’s a emotional part in the history aswell for men as Dobermann, learning about the breed deserves that this chapter can not be neglected. If it’s out of respect, interest, read about their temperament and abilities, study or just to read about loyalty and the bond we share through all ages with our Canines makes it worth  to sit, read and try to think about how men and Canine must have deal with the hardness of War and from the moment that they turned back into the civilian world.

Marine DevilDogs, this term migrated to the Dobermann during WW II. This because of the fact of the fighting tenacity of the American Marines in the 2nd Division in 1918 during WW I, the German regard them as “devil dogs”.  Last year I have watched the video about The War Dogs of the Pacif, it was very impressive and heartwarming to watch and hear the men shared their personal stories about what some call their Brothers. https://vimeo.com/ondemand/wardogsmovie/173560419?autoplay=1

wounded dobermann
 Young veterinarian Dr. William W. Putney was the chief of the War Dog Sick-Bay on Guam.

A broader insight came when I readed two books about the War Dogs also in relation to the Dobermann breed, a breed what is still been loved by many. The article, chapter 14, Jim Engel wrote about The Dogs of War did raise a question with me. I have shared this with him and he recommended to read the following books : War Dogs, a history of loyality and heroism by Micheal G. Lemish and Always Faithful, a memoir of the Marine Dogs of WWII by Captain William W. Putney. To read these books could help me with my thought about some written lines ( these I will share later ) and my thought with it. The lack of working dog culture, knowledge about breeding and trying to promote the Dobermann as vicious dog could have had a impact and influence at the whole situation before, during and after the War. 

http://www.angelplace.net/Book/Ch14.pdf

War Dog Background

You will probably never look and feel the same after reading and see the photo’s in the book from Always Faithful. To read the stories behind the photo’s has make me even more dertimend and eager to study and try to preserve this special breed. To quote a line from William W. Putney, it was in relation to the first rehabilitation program : Now they needed us and I was eager to return the favor. Resonate these words and place it in these days context, They Need Us and maybe more then ever but are we capable enough  ?

 

soldier_with_doberman
Peppy with his handler, Benton Goldblatt. A bullet fired by a Japanese sniper that pierced Peppy’s ear and lodged in his skull had been succesfully removed.

Above photo was shared in the book with some other photo’s just later reading though the chapter Coming Home I find out what had happened to Peppy. It’s hard not to be emotional to see this photo and see the loving and affactionate bond between those two souls. Makes me sad and ask myself why on earth need we WAR…….? To find this out I ordered the book Blood Rites: Origins and History of the Passion of War by author Barbara Ehrenreich. But to continue with the story, I share some lines from the book, there was a debate what had to do with the remaining dogs on duty. Some of the dogs from overseas that had been sent back to the War Dog Training School had already been euthanized without ever having been given the chance to be rehabilitated. Peppy, for example, had been destroyed after Benton Goldblatt was wounded and evacuated, though I had no doubt that a dog as intelligent as Peppy could have been quickly detrained and returned home. At Benny Goldblatt’s urging, I asked why this had happened and was told that ‘there was not time’ for any solution. William W Putney was not satisfied with this answer, and shared that he was determined that this would not happen again. End. He kept his promise. Reading this and look at above photo what do you feel and think……….

Who was this brave in heart man called William W Putney, he was assigned to the Marine Corps, War Dog Training School in 1943, following his graduation from Auburn University’s Veterinary School. As the commanding officer of the 3rd War Dog Platoon. part of the Marine’s third division. In 27 August 1945 he was the founder of the War Dog Detraining School. What follows was an exact copy of the memorandum establishing the ward dog detraining program, one of the most important documents in the long history of dogs in the United States military. In 1994, Putney established the War Dog Cemetery on the U.S. Navel Base on Guam. The reason was as he decribed in his book : In 1989, I returned to Guam and found the Marine War Dog Cemetery that we had begun 1944 in total disrepair. He was shocked to find the little grave markers with their imprints of Dobermann’s head overturned and scattered about and the area covered with waist-high grass, weeds and jungle vines. It was painful to see the final resting place of these gallant animals so desecrated. These dogs have given the live for us. I can only imagine how he must felt to see what had happened, our species can be so disrespectful.

Putney
A real caretaker

The interest in using dogs by the U.S. Marine Corps began in 1935 when central American gurerilla soldiers used dogs s sentries to alert the soldiers. Additionally, the German utilized canine troops in WWI. This lead to the use of dogs in combat during WWII as scouts, couriers, and infantry dogs, where the dogs were ideally suited to the dense tropical vegetation of the Pacif Islands.

Camp LeJuene, North Carolina was the home of the War Dog Training School, where dogs began their training with the rank of private; war dog actuelly could out-rank their handlers.  Seven War Dogs Platoons were trained at Camp LeJuene. The breed of choice  for the combat was ( mainly ) he Doberman Pinscher. The breed were trained for police dogs in 19th Century Germany. During WWII approximatelly 75 % ( most males for a reason the Marines prefer them above females ) were Doberman Pinscher and 25 % German Sheperds. Through a non-profit organization, Gogs for Defense, the public could loan their family dogs to the Marine Corps. The article from J. Engels decribes very well how this lead to a aggressive way of promoting the breed.  Most of those civilian enthusiast, with no real  militairy dog knowledge or experience, generally misunderstood the actuel attributes necessary in war service, and selected  for overtly  aggresive dogs, both in breeding  before the war and in recruiting candidates. This could be also have contributed to the fact that the  decision not to accept the Dobermann Pinscher as replacements in the future. The Dobermann Pinscher Club of America also supplied many of the war dogs, this was a substantial amount.

Camp Le Jeune
In the War Dog Traing School both men and Dobermann would be trained for combat.

Each dog went through a rigorous course of obedience for a period of 6 weeks. After basic training, because it was, the dogs were divided into groups for spezialized training : scout, Messenger or infantery. The dogs use signals to alert the soldiers of Japanese presence as they were trained not to bark. The dogs could detect human scent up to one half mile away. In August 1945, the War Dog Platoons were disbanded. Many of the dogs were retrained for civilian life and sent back to their families, while several remained with their handlers. There were 1,047 dogs entlisted during the war, with 465 serving in combat. Twenty-five dogs died during service in the Pacific during the War. After the retraining and health checks the dogs were well enough to reenter civilian life safely, certificates were signed what was reguied for them to be discharge. By the fall 1946 all of the dogs had been sent home. In the final analysis, of the 559 dogs in the Marine Corps at the end of the war, 540 were discharged to civilian life. Of the 19 that had to be destroyed, 15 were euthanized due to health reasons, and only 4 were so incorrigible in their behavior that they had to be destroyed: 0.73 percent. Of those four, three were Dobermann and one was a German Sheperd, almost the exact percentage of each breed a represented in the Marine Corps in WWII. William W Putney had mention that he never sign an unnecessary death certificate and he never did.

Soon after the end of the Second World War, many canine behaviorists said that all militairy dogs had been destroyed because it was not possible to detrain dogs after militairy service to the extent that they would be safe or return to civilian life. The reader of this book knows differently. We brought our dogs home with us from the battlefields. Our dogs were not destroyed: How reliable was the detraining ? There was never a single case reported where one of our dogs attacked a human after returning to civilian life. Yet for years the militairy persisted in a policy that was both stupid and inhumane.

Through of the effort of William W. Putney a life-size bronze of a Dobermann was unveiled on the U. S. Navel Base on Guam during the 50-th anniversary of the liberation of that Island.

 

 

The report, a basic overview of operations and future reccomendations !

The following shared lines has my interest because behavior is a close to my heart subject. In relation to the Dobermann it has for me the first prior, it’s the reason why I’m focccused if I read behavior traits, temperament in relation to our breed. Regardless if this was in the process of wording, during the both Wars, or after these periods and all what is written about it in between. The Dobermann’s natural spirit what include his temperament and nervous system is for me mostly inherited and has less to do with nurture. In the 6 years I’m learning about the breed temperament and nervous system problems are like a thread through the breed. To refer at I mention earlier in my blog I will try to explain what triggerd me and gave me food for thought and with this a question I shared with Jim Engel. 

From the book War Dogs, a history of loyalty and heriosm. The commonding officers of both platoons, Taylor and Putney, furnished a report to the commander of the Marine Corps providing a basic overview of operations and future recommendations. In concern of the Dobermann Taylor emphatically stated :

Although a few of the Dobermann performed in an exellent manner, it is considered that this breed is, in general, unsuited for combat duty due to its highly temperamental and nervous characteristics. They also failed to stand up as well as the others types under field conditions. On the whole, the Dobermann proved to be more exicitable and nervous than the other breeds under combat conditions, and required much time and effort on the part of his handler at all times in order to keep him properly calmed down and under control. Although admirably suited for certain types of security work, dogs of this breed are not desired as replacements for the 2d and 3d War Dog Platoons. Further Taylor highlighted the attributes of the German Sheperd. Taylor’s report, accepted on face value, meant the beginning of the end for the Dobermann as a militairy working dog.

Above words from Taylor still resonate in my mind and although it’s now 2018 I recognize and think to understand them. After many generations and decades further they didn’t get rid of many unstable and nervous lines/traits. Through own experience I can truly say that many can not cope with  all day life issues and show a to reactive, unstable, fearful and nervous behavior what is very undesirable. Besides my own experience it seems a red thread through the breed’s life, from the beginning until now. It seems rather rare then common to find a stable and trustworty Dobermann. Speaking about the beginning the creator of the Dobermann Pinscher ( Dobermann’s Hunde ) was Herr Karl Friedrich Louis Dobermann (1834-1891) his meaning was not to create a sweet and nice pet dog. He choose what he was thought were sharp, watchful, intelligent dogs with a brave heart from nature. Looks had no value, function was the purpose. The dogs known for their vermin killer traits and harsh strenght of character. This foundation, although many other influence from the Greyhound and the Manchester Terrier ( 2 x ) were introduce after, could be still in a very less amount represented in their blood. What not means that this is only negative it comes to selection and knowing how to read their language and the details of their temperament if it wise to breed with certain types who are to aggressive. 

What could be the main reason and why I read so less about the fact that this was also probably so common for and during the wars. Is there a real proper study about this subject or has it only to do with poor breeding management or needs it all a deeper insight in the breed, it’s creation, needs and understanding what suits the Dobermann. One thing I dare to say that if you have unstable dogs and you will breed with them over and over again because for example they are so ‘popular’  this trait in lines will inherited and pop up in the offsprings and their offsprings, it’s a huge challenge to fix this , if it ever will be possible.

My impression is also that from beginning and through the founder effect, first War (bottleneck) not to forget the promotion to use the Dobermann in the second War had a huge impact on temperament and their nervous system because of the lack of breeding knowledge and what was desirable in the war. But I also not exclude the fact that this breed was maybe not suitable as describe by Taylor for all jobs. A Dobermann is not a German Sheperd and a German Sheperd is not a Dobermann, it has a reason and both you can not compare. The Dobermann was meant to be a presonal protector, it was the only breed with a purpose for this job. I personal think they are a one man dogs and function best in this setting, if proper bred.

Book Always Faithful

If I understand it correct the report in relation to the Dobermann was the view/conclusion from Taylor. I can not find something that also Putney had this as a truly believe because of his words in his book Always Faitful share for me almost the opposite or my interpreation of it. What makes it for me as a student of the breed even more interested to understand what both officers experienced and shared. Some lines from Putney: The 295 rejected dogs  demostrate improper recruiting. Thirthy one percent of all dogs arriving at the War Dog Training School were found unfit for duty, the vast majority because they were emotianally unstable. Dobermann Pinschers-although they are fine dogs and did some of our greatest work on the field-were rejected for this reason in a lager percentage than other breeds. Perhaps because of they were a breed small in numbers, the demands of the Marine Corps was too great to be satisfied, and subpar dogs were taken to the school for our review. Their owners also often suffered a misguided impression that we needed mean attack dogs. Dogs that are naturally mean usually have psychological problems; they are not dependable under stress of combat. In my years of practice since the war, I have found that Dobermann are naturally as emotionally stable as other breeds. They are sharp, fast and very tractable, train easily and retrain their training perhaps better than most breeds. They are wonderful dogs. Oh yes they are and fully agree ! But the words emotionally stable I can not match with some words of Taylor. Probably, but this is just a guess, meant Putney that breeding with awareness and eye for temperament they are naturally stable.  Would have love to talk with those two officers to get a more accurate insight in what they thought was the main problem in relation to behavior.

So after reading Jim Engel’s article and specially the report from Taylor this was my first thought and shared it;  It is so unfair to select in general a breed what is mentally not capable of doing what you would prefer in a war and what must suits a war dog. It must be so stressful because many had a poor nervous system. The words from Taylor are still accurate these days and I wonder if the breed is truly understand by the community and not only because of the name Dobermann and it’s so called persona. After reading the two books I would have hoped to get one clear answer but there is none. It is a combination of matters as describe in the article I shared and through some lines from the books. But even these days temperament is a important issue still in the breed Dobermann besides all other complex health matters, what needs certainly our attention !

Combat Dog
In life the firmest friend, The first to welcome, foremost to defend, Whose honest heart is still his master’s own Who labor’s, fights, lives, breathes for him alone.- Noel gordon, Lord Byron.

The story of Rocky from the book Always Faithful.

Among the large number of our dogs and handlers that distinguished themselves in combat, Pfc. Marvin Corff and Rocky stand out. Rocky had been one of the dogs to alert to the banzai attack of July 25, 1944, and the pair went on more than fifty patrols during the mop-up that followed, staying out over two weeks again and again. On one of these patrols, Corff had singlehandedly killed four Japanese after Rocky’s alert ans was awared a Silver Star for “conspicuous gallantry……fighting spirit and cool courage”.  When I was preparing this manuscript, I wrote to Corff in the process of checking my recollections against those of mu comrades. Corff wrote back, primarily about Rocky. Rocky, he said “was not an affectionate dog. I could horse around with him and pet him but he didn’t like to be touched very much”. After Corff and I discussed how we should assert himself over Rocky, the dog’s behavior changed for the better, but during combat Rocky would revert:

When the star shells lit up the sky, I could see his eyes turn green and glaze over. He went for me,getting in a few bites before I got my arms around him and put a muzzle on him. In a few minutes, he calmed down. we were assigned to many different units and went on many patrols. Rocky did a good job. On many missions, he alerted me to enemy movement, once saving our patrol from ambush. Rocky would seem to get that green glaze in his eyes and go after anyone who was close, which usually was me. The worst bite I ever got when I wasn’t expecting it and endedup with a festering wound in my belly and flat on my back at some forward outpost. These attacks by Rocky were of a short period and then he would act normal, as if nothing had happened……….I feel that outside of the numerous bite wounds that I suffered, I was lucky in the war. When I moved to Chicago after my discharge, I found that Rocky’s owner had reclaimed him. I went to see him a few times. He was glad to see me and would obey my commands, but I felt it best not to go back to see him anymore because my visits were making it difficult for him to adjust to his new civilian life.

Why, I asked Corff, had he not told me about Rocky’s behavior ? Because, he said, he could not take the chance that I would take Rocky away.

Rocky 1

 

My sources I have shared in this blog and will end with some links. Through this blog it can make you eager to read and learn more about this chapter form our beloved breed Dobermann.

https://vetmed.tennessee.edu/home/Pages/war_dog_biography.aspx

http://www.stargazer-dobermans.com/USMCDevilDogswars.html

https://m1pencil.wordpress.com/2011/12/14/marine-dogs-of-wwii/

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Littera Scripta Manet, the written word will remain.

Faith, hope, love … does 3 words had a different but not less important value for me this weekend. Never was the breed Dobermann so emotional presented in one weekend and has it given me even more insight in its potential, if bred with intelligence.

On a Sunny Friday I drove to Rotterdam, it had been many years that I was in the area of Bergschenhoek, where I would watch a part of te test what would be done by Colonel Cajo vom Schlossrudwalde and his owner and handler Reül Manichand for KNPV PH2. This young male is the only titled KNPV with now also PH2 in the whole world. So if this is not something to give you faith, hope and love for the breed and in particular this individual boy I don’t know what else is needed to give you these feelings. 

 

politiehond
Top Gozert, that is Rotterdams. Source photo from the info page, shared link.

 

Let this unit be a inspiration !

https://colonelcajo.weebly.com/character.html

Respect for the breeder, owner and Cajo himself, this needs also discipline, willingness and passion, whitout it this would not be possible. I’m glad that I have watch them both this time, out of admiration and respect also for the breed and it’s history. Would almost say how could you not be there or have watch them on other occasions. Calling yourself a Friend from the breed has I guess many faces………  

The day after, it was again Sunny and the temperature rising, it was on the same date one year ago that all faith and hope was gone. Love will give you answers and through love you learn Tough Life Lessons. It was of love and interest I decided almost 6 years ago to be a student and owner of the Dobermann Breed. I know now that the Community, or so called Friends, and the Breed itself has many faces and it’s so divided. The Dobermann has been and still goes through some very Tough Lessons, they are a victim mostly because of very poor breeding management. I’ll be thankful for the fact that ,and only god knows the reason, I decided after 7 Boxers and a Saarloos Wolfdog to live my life with for me a total new breed the Dobermann. From that moment till one year ago it was if I was in a roller coaster and have experienced the many faces with hidden agendas. The Eyes See and the Eyes don’t Lie. Today I can share that I feel sorry for all the ones who did not taken us but mainly Ruben seriously or the ones who just sit and did nothing after many help requests. They all were not capable one way or the other. They have given me a accurate insight in their world what has nothing to do with being a Steward or a Friend from the breed. You can not simply leave a Friend out in the cold, you don’t have to be Friend’s with the owner to reach out for help or advice. At the end we didn’t need them and oh dear some have shown their true faces, hope they are proud of themselves. Thank you all for the wise lessons and through this given me even more passion to learn more about the origin of the Dobermann and what is normal and what is being used as excuse for the ‘new normal’, just because there was no better alternative or they did know better or didn’t care at all.

 

SAM_0545
Beloved Boy, my Ruben Boy, the Eyes and a Good Heart never Lies. You know and that is enough we let the unaware be.

 

Speaking about Sunshine, her name is Zena a Greek name what means guest. Are we not all guests on this Globe. Since november 2017 she is our new family member because her former owners emigrate to New-Zealand and didn’t want her to go through the long travel and quarantaine policy. Only by seeing her sweet face and eager eyes on a photo my feeling was good about her natural spirit. Because we had less faith in the Community as we have been experience we had no interest to support the ones with other benefits. The important and crucial thing for us was that she was trustworthy and not be reactive or had  some fear for no reason. We had our share with Dobermann with unstable temperament and unsound nervous system, what the cause or reason for this had been. Never blame the individual for it they can help it and are full with unhealthy stress and tension. Temperament and nervous system is all about genes and what is inherited, it been neglected far to long in many lines generations after generations. Many laugh if you share this but what can you do else than laugh if there is a lack of intelligence. 

Zena is a young not neutered girl with no pedigree from almost 7 years and is a free thinking spirit. She is used  mainly as a guard dog and protected the outside property together with a male Dobermann. She created her own job as being a watch and guard dog as also being a natural vermin killer. She has some great terrier blood and her focus is at the environment for some vermin or hares and rabbits. She has learned some obedience but not trained on a field for specific goals. We are glad to have met her and  can experience a whole other type of Dobermann with no fear and eager to explore the outside for some hikkings. During the months I’m proud of her that she seattle in so fine and is a happy dog. She can do her job with the same passion as she did with her former owners we have enough room outside and are surrounded by the rural landscape. We tested her through Embark/ Dobermann Diversity Project and participated with UC Davis/Betterbred and divers she is so that could be a positive contribution for her health state. Without or with a pedigree she is for me recognizable through penotype and genotype as representative for the Dobermann Breed.  A new chapter in my life will be written also through the eyes of Zena and wish her many Sunny years. Faith, hope and love are emotions where would we be without them.

 

SAM_1377
Being not a common type can have its value.

 

Littera Scripta Manet, the written word will remain.

 

 

Women Who Run With the Dobermann

Dog’s are the magicians of the universe”- by Clarissa Pinkola Estés.

The Dobermann is a men-made breed, let it be now the women who give them a safe haven and preserve their spirit for a healthy future. Let it be women who are willing to cooperate and become a unit of interest, let it be women who share their knowledge, power, endurance, strenght and discilpine to do what in essence must be the main priority.

Run with them, feel free with them, follow them on their journey through life, give them back their proud and noble appearance. A breed with as purpose to be a personal protector from nature and nature we must find again in our own female psyche…………

 

dobermann in het zand
Give them Back their Natural Energy and Stamina.

 

I have shared above photo also in a earlier blog, it represents not the type I personally prefer but it as a symbolic meaning. I like to translate it, a Free Spirit……free from diseases, free from a poor nervous system, free from a unsound temperament, free from fears and compulsive behaviours, free from testing and medication, free from the ones who create and destroy, free from some human selfhisness.

 

We are Keepers of stories through many decades..

The value of telling stories and what we could learn through the hidden words and what these try to tell us. The Dobermann Community is full with stories, fairy tails and probably also with some myths, so I guess one more will do no harm. Interpretation and a deeper insight in relation to the Dobermann is in the eye of the beholder. It’s a little share about the Wild Women Archetype ( jungian) .

There is a story about La Loba, the wolf woman.

Her work was collecting bones of wolves and singing life into them. The story symbolizes the soul-voices. It conveys the truth of woman’s healing power over anything that is ailing or in need for restoration. Thus, the wolf is the representation of the Great Mother an archetype, which carries female images, ideas, and unique behaviors for humankind to help people to find their soul, and as warrior to help people to protect their survival. The wolf is also a strong female archetype. As Clarissa Pinkola Estés describes in her book that healthy wolves and healthy women in particular share certain psychic characteristics : keen sensing, playful spirit and a heightened capacity for devotion. Female wolves and women by nature are relational, inquiering and posses great endurance and strenght.

 

book and wolf
The Book, Women Who Run With The Wolves

 

Living the life and doing what is pure and transparant isn’t possible when we lose touch with our instinctive spirit. Jungian  study and many books about wolves describe the mysterious connection between Wolf and Women. Inside every Woman is a Wolf.

Like to share a quote from the book, Women Who Run With The Wolves

“Wolves and Women have much in common. Both share a wild spirit. Women and Wolves are insticntual creatures, able to sense the unseen. They are loyal, protective of their packs and pups. They are wild and beautiful. Both have been hunted and captured. Even in captivity, one can see in the eyes of a Woman, or a Wolf, the longing to run free, and the detemination that should the opportunity arise, Whoose, they will begone….”

Wheter or not you believe in myths, stories, studies, books and all other subjects you can read and educate yourself about the Wolf, believe we must conclude that we own them as a species a lot.

One way or another the Wolf is important in our life, they can be our guide and teacher also in social aspects. They need a safe haven and are crucial for biodiversity on the Globe, many studies have proven that it had a positive benefit by introducing them for example into the Yellowstone National Park. Since 2015 they are back also in the Netherlands and I support their welcome through participating in some groups and try to keep being informed about future plans also in relation to the farmers in our country. Why sharing all this and what has it to do with the Dobermann a domestic dog and created through using many different breeds. I’ll try to explain my reason for above share.

The Story about the Dobermann.

 

Old photo with child.
Story about being a trustworthy friend !

 

Reading through history or on forums, blogs, articles, facebook groups or just by sharing with breeders and owners worldwide. The stories people share are very divers and  personal, it can also depends in which part of a group you belong because the Dobermann Community is divided in different groups and they have their own truth and benefit. If it’s about origin, purpose, temperament, lines, jobs what suits the breed and even culture or country can play a role in how people see and read the breed. We know through history about the story from the Dobermann as a War Dog, the story of a breed for show and being only a pet, the story of what called in the past Schutzhund, the story of policedog, the story about that not all, pedigree or not, Dobermann are Dobermann, the story of preserve their abilities and health and last but not least the heartbreaking stories about DCM and Cancer…….Through stories and sharing we can learn and make a plan for better if we want and are aware. Refer to the Wolf, without them we would not have domesticated dogs, without domesticated dogs we would not have breeds and no breeds would mean no Dobermann. If we don’t respect origin and the source of becoming we can also not understand our dogs and what their needs are, domesticated or not. If we as Women don’t have the energy and power to believe in our natural instinct and live our life fully aware from that crucial aspect…..we don’t even know how to deal with problems and make a turning point. From nature we know deep inside what is a priority and necessary for our environment, family, ourselves and all creatures great and small.

So if we truly feel passionate connected with the Dobermann let it be Women who now make a step to a Global interest for preservation. Each Country could be a source and by cooperation around the Globe it is possible to make a plan with  using scienctific tools and genetics. Breeding Dobermann for a healthy future is not a myth, is not a fairy tail, is not some blabla, it is possible but our spirit for willigness must be awake.

Breeding a Dobermann is not about us, not about competition, not about ego, not about titles, not about a huge amount of fake likes on social media, not about money making but it is about doing what suits the needs of the breed. Only with a good head and good heart this is possible. It’s all a Matter of the Heart……the breed have given us enough signs through their Heart !

Are we capable of it , time for a new story…..

The Story about the Dobermann Keeper’s.

 

Dobermann mystic
And Man is wondering, wondering what he have missed………still his teachers are loyal, they know, they have given him enough signals !

 

to be continued.

The End of Tolerance

A look inside the world of the Dobermann can give you many sleepless nights and make you shake your head for hours. I’m realistic enough that not all you read is true and a story has always two sides. The only thing I wish and do hope that what I have experience, see and read in the past 5,5 years is not representative for every breed. I can not express how sick the world of dogs can be, how people can do so much harm to a breed and the individuals in the population. Why why why…….the end of tolerance has many faces one is written at November 2011. It probably all depends on what side you are and attach great importance to transparancy.

Transparancy isn’t possible in a world what is lead by money, power and ego, this is a world for only the ones who have no heart and no head,  between us dear blog readers our species got a lot of these walking around the Globe. A nice amount of them are involved in the world of the Dobermann. They call themself a Friend of the Dobermann Breed and share their love and passion through their insight in breeding and future breeding plans, are board members or a member of a Club Association and visit events as for example IDC . These are the ones with knowledge and the best intentions for the breed, they know all about transparancy and being a breed steward ! Would be nice if this was true and we could depend on the system and see it as a source for education, information, particiaption, cooperation and the intrest of being united for as only reason to preserve a noble breed what share it’s name from it’s firts creator with the only purpose in mind and that was function…….

Function is becoming very rare in the Dobermann and what ones was just normal is now almost through selection and poor health not common anymore. Do we care ? I ask myself…….probably not enough, sure there are moments we talk in forums and share our thoughts and make Big Plans on the great social ( destructive ) media Facebook or through private messages but at the end of the day what have we really achieved. Nothing and more nothing because we didn’t need scientific tools and genetics to share that the breeds needs a other management plan for survival. We had notice this long ago and made a turning point in the past ( 1970-80 ) and we would not have such a huge problem, we could be proud of being real breed stewards. That would be a reason for some coffee & cake to celebrate some  healthy progress. Coffee & cake will be served very soon ,if we don’t wake-up, but the reason will not be to celebrate victory.

Victory, such events are not possible these days because it will be called animal abuse. Cruelty or animal abuse has many faces and if facilitate with awereness and common sense I see no harm in it.

Dobermann trekkar
Ready Steady Go, South African sporting events

Daring Dobes they call them ones in South Africa, different time, different breed, different club. Reading through a article what mentioned these Sulky Races makes you ask again Why why why…….how on earth is it possible that so many follow a system what has no benefit for a breed.  With no members there is no system and no system means no power, money, ego and maybe a possibility to do what had been done decades ago. Use all the time and energy for preservation and maybe we can introduce some Sulky Races in the distant future, would that not be nice ?

Through the Daring Dobes I came across to someting what is still accurate these days, sadly it stopped publishing but it would not suprise me that behind the scenes some outsider is making a new access. We still can read what is written and I share it with you but don’t read it before bedtime there is a possibility you be awake all night.

http://inside-dobermann.blogspot.com/2014/02/wdb-or-rather-wtf.html

 

 

The Elders Matters

In youth we learn; in age we understand. This is a wise and truth quote from Marie von Ebner-Eschenbach. I’m reading at the moment the new book from Jim & Jamie Dutcher, The Wisdom of  Wolves, Lessons from the Sawtooth Pack. The chapter about teach the young, respect the old has rise up some (indirect ) questions in relation to our purebreds. 

Many times I try to go back to some basics and origins to understand certain matters in relation to our dogs social structure and behaviour. The source in some of these questions is to find in the many articles, books, videos about our dogs ancestor the Wolf. If you don’t have intrest or respect for this beautiful and social species I guess better not start with a dog, they have still so much in common. We, as we our species, had in the past also the same social structure as you can see in a pack of wolves, still you can experience certain social structures for example in Native Clans or some cultures around de world. In my country the Netherlands I have the feeling that we don’t have respect or appreciate the value of family or our Elders.

I like to quote some lines from the chapter : If young wolves represent the future of a wolf pack, then old wolves represent its past. The soul and wisdom of the pack lives in its elders. In the deveoped world, where we prize youth and vigor, Always looking toward the next technological advance and all too eager to forget past, the eldery are often marginalized. We tend to think of our senior citizens as a group that needs to be cared for but not necessarily venerated. How often do we acknowledge our elders as ones who remember history firsthand, as the holders of knowledge and experience, as the keepers of our culture? Wolves, do and they do so far a very good reason : survival. End quote……..gives enough to think about also in relation to our purebred dogs but this needs some deeper line of thought.

 

Elder matters
A group of Dobermann together can only function if they have a good social structure.

 

Our dogs have of course a other social ( family ) structure than their ancestor and I also believe that some purebreds as for example the Dobermann suits not at it’s best as a pack dog among it’s own kind. Especially the working lines it can be safer, relaxter and better to keep  them alone or two different sexes, mostly the pack is their human family.  To many times you can read or experience that at a certain point some will not get a long and separation is the only option. It can depend at the breed and needs deeper view. But this would be a other topic and for sure a interesting one. 

What about our Dobermann Elders and the importance for the population.

We know that many purebreds are very unhealthy, have less genetic diversity and longevity becomes rare. Besides the cause of this what is awefull enough and I mention it in many of my blogs, what does this mean as you see it in the perspective of value of the Elders towards for example the younger ones or in the matter or gene structure. The expected lifespan of the Dobermann is 5 years, source http://www.instituteofcaninebiology.org/blog/are-preservation-breeders-preserving-the-doberman-no  

What is a age from 5 or 6 or 7 years, nothing. I would say 5 years is a perfect age to start to think of  breeding because of maturity, personal character, tests, training, development to name some points. I see more value to start breeding from the age of 5 years or older than with much younger dogs but this can become rare and what does this have for consequences to the genes at the long term in a population as the Dobermann ?  It’s a fact that if  generations after generations human childeren let’s say from the age of 15 year start with children and their children will also get at the same age or even younger children. This must have a impact to the genes and a consequence for health and mental well being. What about experience and just life lessons these are also valuable and are important for the next generations. Longevity is so important for different reasons and the subject I now brought up in this blog is something I haven’t read about but this will not mean that it is not relevant and don’t needs to be studied or give some food for thought. Our dogs live not in a natural environment and in social packs so for example extinction is a slower process in the matter of what I try to describe in this blog.

Whatever your thougts maybe or not after reading, one thing must be clear and that it is very alarming if breeds as the Dobermann don’t live a healthy and happy life and reach in general a normal age. Don’t have to mention that 5, 6 or 7 years isn’t normal and must also not become the new normal ! 

Cannot help thinking that it’s important that our breed the Dobermann needs also it’s Elders in the population…….

 

Gess
The Elders Matters, if I understand it correct from the source Dobermanns of USSR-History in photo this boy Gess reach the age of 14 or 15 years.